İnsan bedeni uzun süre toplumun en inatçı kimlik kartı sayıldı. Derimizin rengi, sesimizin tonu, kaslarımızın biçimi, hormonlarımızın iniş çıkışı ve yüzümüzdeki çizgiler bize daha konuşmadan bir hikâye yazdı. Kimi zaman bu hikâye kader diye satıldı, kimi zaman biyoloji diye kutsandı. Fakat şimdi sahneye garip bir oyuncu çıkıyor: siborg. Ne tam insan, ne tam makine; ne mitolojik yaratık, ne de yalnızca bilimkurgu figürü. Kalp piliyle, protez bacakla, beyin-bilgisayar arayüzüyle, yapay gözle, gen düzenleme ihtimaliyle ve akıllı implantlarla beden artık sabit bir doğa parçası değil, güncellenebilir bir platform gibi davranıyor.
Siborg sosyolojisinin en kışkırtıcı sorusu şudur: Beden teknolojiyle birleşince ırk, cinsiyet ve yaş gibi kategoriler gerçekten ortadan kalkar mı, yoksa sadece daha parlak bir arayüze mi taşınır? İlk bakışta cevap umut vericidir. Eğer bacak mekanikse, hız kas genetiğine bağlı olmaktan çıkar. Eğer ses dijital olarak tasarlanabiliyorsa, cinsiyetin kulaktaki izi silikleşir. Eğer yüz yaşlanmanın kronolojisini göstermiyorsa, yaş bir takvim meselesi olmaktan uzaklaşır. Eğer deri, sensörler ve yapay dokularla yeniden kurulabiliyorsa, ırkçı bakışın yakaladığı yüzey bozulur. Harika, değil mi? İnsanlık nihayet eski etiketlerini çöp kutusuna atacak gibi görünür.
