Gündelik hayat çoğu zaman iyi dekore edilmiş bir sahne gibidir: alarmlar çalar, kahve içilir, mesajlara cevap verilir, faturalar ödenir, akşam olunca da insan kendini yorgun ama tuhaf biçimde tamamlanmamış hisseder. Sanki bütün gün bir şeyler yapmışızdır, fakat asıl olan bir şey hâlâ olmamıştır. İşte matrisin dışına çıkmak dediğimiz şey, bu sahneden kaçmak değil; sahnenin ışıklarını, iplerini, dekorunu ve yönetmen notlarını fark etmeye başlamaktır.
Popüler kültür bize matrisi genellikle dev bir simülasyon olarak sundu. Oysa felsefi anlamda matris, yalnızca bilgisayarların kurduğu bir hapishane değildir. Dilin, alışkanlıkların, korkuların, arzuların, piyasanın, ailenin, tarihin ve kendi egomuzun birlikte ördüğü görünmez bir ağdır. Bu ağın en etkileyici tarafı, çoğu zaman ağ gibi görünmemesidir. Ona gerçeklik deriz. Hatta çoğu insan, kafesinin demirlerine mobilya muamelesi yapar.
