Bak yine geçti zaman…
Ben seni yine özlemekteyim.
Öyle özledim ki seni… Hatta sesindeki tınıyı…
Alışamadığım tek şey bu senin özlemin…
Her şeye alışıyor da insan, içindeki özlemi bir türlü söz geçiremiyor…
İçime bakınca neler gördüğümü bir bilsen…
Öyle özledim ki seni…
Beni sevme şeklini öyle özledim ki…
Bana sorsan sana olan özlemimi…
Bende belki tam anlatamam sana olan hasretimi…
Her gece seni düşünerek uyuyorum, ne kadar uyumak denirse ona…
Belki rüyama gelirsin diye düşlüyorum…
Ama yine yoksun işte… Yine gelmezsin rüyalarıma…
Canımın taaaa içi, öyle özledim ki seni…
Herkese adil olmak istiyorum, hiç değilse bize zarar vermemeyi,
Huzurlu olmayı, bu arada mutlu da olmayı ya…
Niye hiçbiri bir arada olmuyor, yüreğimi susturamıyorum…
İçimde sürekli senin eksikliğin ve özlem çığlıklarıyla dolu…
Biliyor musun bu yazıların içine ruhumu da koyup göndermek isterdim sana…
Nasılsa bana bir hayrı yok, yaramaz bir çocuk gibi söz dinlemiyor ya…
Öyle ya da böyle, işte özledim ben seni…
Sendeki beni, bendeki seni, yüreğimizdeki bizi…
Ne çok özlemişim fark edebildin mi???
Işıl
Ne garip duygu… 🙁
Özlem hep duyuyoruz, kişiye ve ya her şeye…
Ben sevdiğimi özlüyorum, yukarıda melek olmuş…
Ulaşmam mümkün değil… Ölemiyorum da, yaşayamıyorum da…
Ama çook ÖZLÜYORUM…
Hep Özleyeceğim de…
Teşekkürler duygularımı sözcüklere dönüştürdüğünüz için.
Duygularınızı içtenlikle anlıyorum. Yüreği güzel birini kaybetmek zordur kelimeler anlamsızdır ve geriye bize kalan doldurulması olanaksız bir boşluktur. Ama yine de güzel anılarınız yüreğinizi sevgi ile aydınlatsın…