Sonsuz Us

Mantıklılıgın sınırları deneyimlerimiz tarafından çizilmistir..Bu sınırlar icinde kaldıkca degisim yapmanız mümkün olmaz..Aykırı düsünün..Fikirlerinizi kıskırtın..Kıskırtıp orjinal seyler yaratın..Orjinal fikirler siz onları kıskırtmadıkca ortaya cıkmaz..

(( Edward de Bano ))

• Hayalin sınırı nerede baslayıp nerede biter,henüz bulamadım..Bir cocuk,bebegine kücük tepside mama getirdigi zaman,gercekten o an icin bebegin canlı olduguna inanır mı??Sallanan bir at gercekten at mıdır?Bir erkek cocuk “Eller Yukarı!” diye bagırıp sonrada ates ettiginde silahın gercek bir silah oldugunumu sanıyor?Ya da öyle mi hissediyor?Bana öyle geliyor ki,cocuklar oyuncaklarının gercek oldugunu düslüyor,ancak duygusuz bir büyük ise karısıp da onlara fantazilerini anımsatınca apar topar yere ayak basıyorlar.Hicbir sevecen anne baba cocugun hayal dünyasını bozmamalıdır..

(( A.S. Neil ))

*Eger evliliginizin yürümesini istiyorsanız lekeye degil,herzaman güzellige bakmayı bilmelisiniz..İster bir este olsun,ister bir cocukta,bir komsuda,bir patronda yada bir arkadasta,ne kadar leke ararsanız o kadar leke bulursunuz..

(( Steven W. Vannoy ))

*Gercek iyimser,problemlerin farkındadır ama cözümleri de olabilir,zorlukları görür ama üstesinden gelinecegine de inanır,olumsuzlukları yakalar ama olumlulukları da vurgular,en kötüye acıktır ama en iyiyi de bekler,sikayet etmek icin nedeni vardır ama gülümsemeyi secer..

(( W.Arthur Ward ))

*Beden er gec bıkkınlık verir insana..Düsünceden baska hicbirsey güzel ve ilginc kalmaz..Cünkü düsüncedir gercek yasam..Filozoflar yüz mucize görürler bir günde;bilgisizler ve düsüncesizler ise günlük islerden,alışılmış ugraslardan baska hicbir seyi görmezler..

(( Bernard Shaw ))

• Yıllar önce bir ayakkabı sirketinin sahibi pazar arastırması yapmak üzere Afrika´ya aralıklı olarak iki pazarlamacı gönderdi..

Birinci pazarlamacı arastırmasını tamamladıktan sonra patronunu arayıp syle dedi : ” Burada bizim icin hicbir fırsat yok,cünkü his kimse ayakkabı giymiyor.”

Birkac ay sonra giden ikinci pazarlamacı ise patronunu arayıp heyecanla “Afrika´da inanılmaz fırsatlar var.Burada hic kimsenin ayakkabısı yok “dedi..

“Herkes aynı düsünüyorsa,hic kimse birsey düsünmüyor demektir.”

(( Anonim ))

• Dünyanın size iyi davranmadıgını düsünüyor musunuz?Dünyaya karsı tutumunuz mükemmelse mükemmel sonuclar alacaksınız..Dünyayla ilgili söyle böyle hissediyorsanız bu dünyadan alacagınız karsılık ortalama olacaktır..Dünyayla ilgili olumsuz duygular beslerseniz yasamdan yalnız olumsuz yanıtlar aldıgınızı hissedeceksiniz..

(( John Maxwell ))

• Dogru olanı yapmak vicdanınızı tatmin eder ve bu da kendine güveni gelistirir.Yanlıs olarak bilinen bir seyi yaptıgımızda iki olumsuz sey meydanda gelir:Birincisi , kendimizi suclu hissederiz ve sucluluk kendimize olan güvenini yiyip bitirir.İkincisi , er yada gec diger insanlar bunu ögrenir ve bize olan güvenlerini yitirirler.

Sırf amacınıza ulasmak icin vicdanınıza ters bir sey yapacaksanız denemeyin bile..O an ulasırsınız belki ama uzun vadede kaybedersiniz..

(( Dr. David J. Schwartz ))

• İnsanoğlunun icinde uyuyan gücler vardır..Kendisi bile sasırır..Cünkü bu güclere sahip oldugu aklından bile geçmez.Bu güçleri uyandırıp eyleme geçirebilse , o ksinin hayatında büyük bir devrim olur.

(( Swette Marden ))

• Özgüven tıpkı mululuk gibi , yakalamaya calıstıkca insanın elinden kaçan seydir..Çogunlukla sadece bir yan üründür.Bir hizmetin veya calısmanın , bir dostlugun veya aşkın içinde kendimizi yitiririz ve aniden mutlu oldugumuzu, kendimize güven duygumuzu kesfederiz..

(( Alan Loy McGinnis ))

• Bircok kside basarma hırsı vardır ; hatta isleriyle ilgili özel bir yetenege bile sahip olabilirler..Ama yinede ilerleyemezler..Neden? Belki de, ise egemen olabildikleri için kendilerine egemen olmalarına gerek olmadıgını düsünüyorlar..

(( John Steveson ))

“Her şey ben ilkokula yazıldıktan sonra başladı. Bir akşam evde ders çalışırken annemin bana tuhaf baktığını fark ettim. Yazdıklarımı dikkatle inceledikten sonra mırıldandı. Az sonra elinde düz beyaz bir kağıtla çıkageldi.

“Bir ağaç çiz” dedi, bana.

Çizdim. Önce köklerini, sonra aşağıdan yukarıya doğru gövdesini ve daha sonra dallarını ve yapraklarını… ben çizerken annem “Allah Allah” diye söyleniyordu. Sonra kendisi bir tane çizdi. Önce kalın bir gövde, sonra dallar ve yapraklar, en son kökler… Ne fark eder ki?..

Sonra yazı yazdırdı. Yazdım. Hemen yanına kendisi yazdı. Baktım B’leri, D’leri, N’leri benimkilere benzemiyor. Onunkiler ters.

Sabah ayakkabılarımı bağlarken (ben hala bağlayamıyordum)

• “Öğretmenin bu yazdıklarına bir şey demiyor mu? diye sordu. Zaman zaman bana kızdığını söyledim. Tahta da yazılanları deftere geçirirken zorlandığımı, gecikince de “Tembel” diye fırça yediğimi anlattım.

“Niye zorlanıyorsun?” diye sordu annem.

“Çünkü tahta da yazılanlar da senin gibi…” dedim. “Ters aynı…”

Öyleydi gerçekten de, benim “ev” diye yazdığımı sınıftakiler “ve” diye okuyorlardı. N’leri, P’leri, K’ları ters yazıyorlardı. Herkesin sağ bildiği benim solumdu.Tahtadakileri defterime geçirirken düzeltmeye çalışıyordum. O yüzden gecikiyordum.

O gün öğleden sonra annem okula geldi. Öğretmenle bir şeyler konuştu. Ertesi günde kapısında “Davranış Bilimleri Enstitüsü” yazan bir yere götürdü.

“Bak bu abla doktor. Seninle biraz konuşacak” dedi. Güler yüzlü bir abla adını söyleyip tokalaşmak için elini uzattı. Uzattığı eli tersti. Tokalaşamadık. Sonra o da bir şeyler yazıp çizmemi istedi. Bunun çocuklarda çok sık rastlanan bir sorun olduğunu söyledi. O sözcüğü ilk kez orada duydum…. DİSLEKSİ….

Doktor dönüp arkasındaki dosyalardan bir kağıt çıkardı.

• “Bu çizimler ve yanındaki notlar Leonardo da Vinci’ye ait” dedi. Yazılar bana çok tanıdık geldi. Benim gibi düz yazan birini bulmuştum işte.Sonra masanın üstündeki aynayı elindeki kağıda tutup bize gösterdi.Annem hayretler içinde kaldı.Notlar onların diline tercüme edilmişti sanki. Ayna bir şifre çözücü gibi düzeltmişti yazıları… doktor abla bunun bir hastalık değil, bazı çocuklar da rastlanan türden bir bozukluk olduğunu anlattı uzun uzun. Disleksilerin bazı harfleri ve sayıları ters yazdıklarını, ancak bunun bir zeka eksikliğinden kaynaklanmadığını, hatta tersine, disleksil çocukların çoğunda üstün zeka saptandığını söyledi.

Edison’un, John Lennon’ın, Michelangelo’nun, Steven Spielberg’in, Prens Charles’ın, J.F. Kennedy’nin disleksil olduklarından söz etti. Yine bir disleksil olan Einstein’ın okumayı 9 yaşında söktüğünü ve normal okulda başarılı olamayınca da babası tarafından askeri okula yazdırıldığını anlattı.

• “ Bu saydığım isimlerin hepsi birer dahi idi. Bize göre ters yazmalarına itiraz edilmediği, tersine hoşgörü ile bakıldığı için dehalarını kanıtlayabildiler.” dedi. Çıktığımızda hastalığımı sevmeye başlamıştım. Yanılmamıştım işte. Ben değildim ters yazan onlardı…. farklılığımdan utanmamaya başladım. Ertesi gün okula cebimde bir ayna ile gittim. Ayna benim tercümanım olmuştu adeta. Yazdıklarımı onların diline çeviriyordu.Onların yazdıklarını da benim için düzeltiyordu.

Ancak o gün resim dersinde koptu kıyamet. Öğretmen hepimizden bayrak çizmemizi istemişti. Bir ay yıldız çizip, boyayacak ve sıramızın üzerine asacaktık.Önce yıldızı çizip, yanına bir hilal kondurdum. Sonra öğretmen tepemde bitti.

“Bu hilal ters” dedi.

“Hayır, düz “ dedim. Kağıdı önümden çekip, sınıfa gösterdi.

“Sizce bu hilal ters mi, düz mü?” diye sordu. Çocuklar hep bir ağızdan “ ters, ters” diye bağırmaya başladılar.Öğretmen tahtaya kalkıp doğrusunu çizmemi istedi.Kalktım, çizdim. Sınıf katıla katıla gülüyordu. Öğretmen “bak yine ters yazıyor” diye bağırdı. “Sen benimle alay mı ediyorsun? Bu ülkenin bayrağını ters çizemezsin herkes gibi çizeceksin” diye gürledi. Korkarak cebimden aynamı çıkardım. Tahtaya doğru tutup bakmalarını istedim. Aynaya yansıyan görüntü tam onların çizdiği gibiydi. Tersti.Aldırmadılar… hem alay ediyor, hem öfkeyle “Düz çiz… düz çiz” diyordu. Öğretmen, elimi avuçlarının içine aldı ve zorla bana ters bir hilal çizdirdi. Sınıfa döndü “Şimdi düz mü?” diye sordu.Herkes hep bir ağızdan düz dedi.”Haydi şimdi yerine” dedi öğretmen. İşte ben de terstim artık. Sırama doğru yürürken ensemde öğretmenin sinirli ses dalgalarını hissettim. “ Sözümü dinlerseniz, yarın hepiniz birer Leonardo olabilirsiniz” diyordu. Güldüm. Oturduğumda ay, tahtadan ters ters bana bakıyordu.

CAN DÜNDAR