“Dünyayı her an sen yaratıyorsun! Narkissos’un kendi yansımasını gördüğü su birikintisi dış dünyadır. Onun gerçekliğine inanmak, ona bel bağlamak, kişinin kendi gölgesine bağımlı olması anlamına gelir. Kendi ellerinle yarattığın şey seni nefessiz bırakana dek, yaratandan yaratılan, düşleyenden düşlenen ve efendiden köle haline gelmektir.
Ademle Havvanın düşüşleri kendilerini her an gösterir. Biz, dünyanın betimlenmesi bizi ele geçirdiğinde, onu bizim yarattığımızı unuttuğumuzda, sürekli cennetten kovuluyoruz. O zaman yaratılan ayaklanarak karşı darbeyi vurmaktadır. Bu ilk günahtır, bağışlanmaz ölümcül günah; sebeple sonucu yer değiştirmek.
İster iyi, ister kötü olsun, güzel veya çirkin, doğru veya yanlış, kişinin karşılaştıklarının hepsi, gerçeklik değil, kendi yansımalarıdır.