Bir laf vardır hani “Bozuk saat bile günde iki kez doğruyu gösterir” diye. Bugün bu sözü düşünürken aklıma birden kaliteli olabileceğini düşündüğüm bir zeka sorusu geldi. Ne kadar zaman gösterir?.. Günde iki kez doğruyu gösteren bu bozuk saat bu doğruyu gösterme durumunda ne kadar süre bulunur?
Şimdi muhtemelen saatin yelkovanının ve/veya akrepin hassasiyetinin önemli olduğunu söyleyeceksiniz. Tamam, hassasiyetimiz sonsuz olsun.
(Saatin saniye sayarı olmasın sadece yelkovan ve akrep olsun)
Uganda önümüzdeki 24 saat içinde, ülkedeki eşcinsellerin ölüm fermanı anlamına gelecek bir tasarıyı yasalaştırmaya hazırlanıyor. Tasarının kabul görmemesi ve Başkan Musevini’nin veto etmesi için dünya çapında imza toplanıyor:
http://www.allout.org/en/petition/uganda
Şimdiden dünya çapında 450 bin imza toplandı. Yasa tasarısı Cuma günü ülkede oylanacak. Atacağınız imzayla
“Başkan Yoweri Museveni:
Dünya Uganda’daki insan hakları aktivistleri ile bir olmuş durumda sizden “Eşcinsellik-Karşıtlığı” tasarısını veto edeceğinize dair kamu önünde açıklama yapmanızı bekliyor.
Bu kanuna ve ülkenizde insan haklarının kötüleşmesine, Uganda’nın uluslararası toplum önünde dışlanmış bir millet haline gelmesine izin vermeyin.” demiş oluyorsunuz.
-alıntı-
Uganda Parlamentosu ‘anti-gey’ yasa tasarısı olarak bilinen ve ağır cezalar içerdiği için uluslararası topluluk tarafından sert bir dille kınanan yasayı tekrar gündemine aldı. Yasanın bu hafta parlamentoda oylanması bekleniyor.
New York merkezli Uluslararası Gey ve Lezbiyen İnsan Hakları Komisyonu yaptığı yazılı açıklamada nefret içeren bu tasarının yasalaşma riskine dikkat çekti. Komisyon direktörü Cary Alan Johnson söz konusu yasa tasarısının yeniden gündeme getirilmesiyle ülkede yaşanan anti demokratik uygulamaların da perdelenmek istendiğini söyledi
Eşcinsellere yönelik ölüm cezası da dahil bir çok ağır cezayı içeren tasarı eşcinsellere ev kiralayanları da cezalandırmayı öngörüyor. Tasarı ilk olarak 2009’da meclis gündemine gelmiş ancak uluslararası camianın baskısıyla karşılaşmış ve sivil toplum örgütleri tarafından ağır bir dille eleştirilmişti.
Geçtiğimiz Cuma günü toplanan Uganda Parlamentosu alt komitesi eşcinsel karşıtı yasayı yeniden gündemine aldı. Tasarının mimarı David Bahati Associated Press’e yaptığı değerlendirmede “ölüm cezasını yasadan çıkardık, nihai oylamadan kısa bir süre önce tasarının son hali tekrar parlamentoya sunulucaktır” diye konuştu.
Bu arada parlamentoda baskı yaratan eşcinsel karşıtı rahip Martin Ssempa da yaptığı açıklamada ölüm cezasını savunmadığını ancak eşcinsellerin hapis cezası ile cezalandırılmalarını gerektiğini desteklediklerini söyledi. Ssempa yeni yasada eşcinseller için 7 yıl ağır hapis istediklerini dile getirdi. Homofobik rahip Ssempa’nın “eşcinselliğin toplumu öldürdüğü” yönündeki görüşlerinin Kadın ve Aileden sorumlu AKP’li eski bakan Aliye Kavaf’la olan paralelliği dikkat çekti.
New York merkezli Uluslararası Gey ve Lezbiyen İnsan Hakları Komisyonu yaptığı yazılı açıklamada nefret içeren bu tasarının yasalaşma riskine dikkat çekti. Komisyon direktörü Cary Alan Johnson konuya ilişkin yaptığı açıklamada söz konusu yasa tasarısının yeniden gündeme getirilmesiyle ülkede yaşanan anti demokratik uygulamaların da perdelenmek istendiğini söyledi.
Uganda’da geçtiğimiz hafta gerçekleşen sokak gösterilerinde güvenlik güçleri 9 eylemciyi öldürmüştü. Johnson yasanın yeniden hortlatılarak bu ölümlerin de üstünün örtülmek istendiğini ifade etti. (ES)
Haber: Ebru Sungun Salı, 10 Mayıs, 2011
http://www.kaosgl.com/icerik/uganda_escinselleri_yasal_olarak_oldurmekte_diretiyor
“Ulan” diye kızdım kendi kendime (insan niye kendisine böyle hitap eder bilmem): Sabahtan beri yayıyosun götü. Kalk bi kitap oku. Bişeyler kat bünyeye. Aç idefix.com’u ne var ne yok popüler, bi yokla.
Aldım Richard Dawkins’in “Tanrı Yanılgısını”. Önceleri diğer tarafı da düşünerekten: “Sonsuz güçteki varlığın soktuğu laf da, attığı tokat da sonsuz olur mu acaba?” gibisinden bir üşüme geldi bünyeye. Yusufla birlikte aldım elime kitabı. Okudum. Bitti… Ve taktım …
Ama öyle böyle değil, hergün Dawkins’in youtube’dan konuşmalarını izliyor, onla yatıp onla kalkıyor, sırf onun için evrimle halay çekiyordum her Darwin’in günü. Ateist olmakla pis bir gurur duyuyor, yakınlara felan tepeden bakıyordum. Bi gençtim, bi isyankardım, bi heyecanlıydım o dönem. Gurur duyuyordum ateliğimle. Coşku bünyeden taşıyor, maytaplarla kutlayasım geliyordu tanrısız her anımı. Ama sonra uykum geliyordu hep.
Bir gün Göztepe’de 2. el kitaplar satan sol görüşlü seyyar bir kitapçının tezgahını kesti gözüm. Eşim bankadan para çekerken, Deccal isminde bir kitaptan fışkıran öfke dolu bakışlara aldandım. Bilmiyordum o kitabı alarak felsefenin derin sularına tüpsüz dalacağımı, felsefeyi tehlikeli hale getireceğimi. O karşılaşma itibariyle, “tanrı yok” diyip uyumak yoktu artık. Cebren ve hile ile öldürmeliydik onu. Elimizde tanrının kanını hissetmeliydik.
Hissettim de o kanın sıcaklığını. Ağzıma bir damla çaldım, tadı da sıcaktı. Taze taze öldürmüştüm onu. O an itibariyle, her şeyden önce ben demeyi öğrendim. Yalnızdım, susuzdum, arayıştaydım. Öyle tatlı, öyle acı bir arayıştı ki bu, hiçbir cümlenin sonuna nokta koymak istemedim. En güzeli bu yalnız cümlelerdi. Tıpkı onun, tıpkı benim gibi.
İşte o kişi, beni sonsuz defa dövmesinden korktuğum tanrıya, satırla dalmama sebebiyet veren kişiydi. Güç istenci içinde yat. Ruhun iyinin ve kötünün ötesinde, doğa koşulunda bir yerde olsun. Ara sıra kavga etsek de, hayatımı sana borçluyum güçlü dostum Nietzsche.
Seçimlerin de yaklaşmasıyla daha bir hararetli hâle gelen bu konuya ufak da olsa değinmek ya da sitede tartışmaya açmak istedim.
18.04.2011 tarihinde yazdığım makalemi sizlerle paylaşıyorum…
Haberler az önce son dakika geçti: “YSK, 12 adayı veto etti.”
BDP, 12 Haziran seçimlerine bağımsız adaylarla girmeyi planlıyordu, ama gelin görün ki bu girişim yine devlete “toslamış” oldu.
Dün (17 Nisan), “Doğumunun 100. Yılında Behice Boran’a Saygı” etkinliği dolayısıyla düzenlenen bir sempozyum için Mimar Sinan Üniversitesi’nin Fındıklı kampusundaydım.
Sabahki ilk oturumda sosyolog İsmail Beşikçi ile Dr. Tarık Ziya Ekinci konuştular. Kürt sorununun dünü bugünü üzerine konuşan her iki konuşmacıdan da çok şey öğrendim.
İsmail Beşikçi, konuşmasında, devletin 80 yıldır Kürtlere uyguladığı asimilasyoncu politikayı şöyle özetledi:
“Temel olarak devletin Kürt halkına karşı olan asimilasyoncu politikasını üç başlık altında toplayabiliriz.
1) Kürt toplumu ile ilgili yapılan bilimsel araştırma ve çalışmalara engel olmak, yasaklamak ve bunları yapan bilim insanlarına ağır cezai yaptırımlar uygulamak.”
[Örneğin sıcağı sıcağına yaşanan Pınar Selek davası ve de İsmail Beşikçi hakkında Q harfi nedeniyle açılan yeni dava!]
“2) Kürtlerin siyasi olarak örgütlenmelerini önlemek.
3) Kürt burjuvazisinin oluşmasının önüne geçmek.
Devletin Kürt halkına dayattığı şey tek kelimeyle özetlemek gerekirse: ‘Türkler gibi ol ve Türkleş.’
Doğuya yatırım yapmak isteyen Kürt burjuvazisinin önüne çeşitli engeller çıkınca ve bölge, ekonomik olarak bilinçli bir şekilde geri bıraktırılınca oradaki nüfus ister istemez batı illerine kayıyor. Devletin temel düşüncesi de böyle bir ortamda Kürtlerin süreç içerisinde Türkleşmesi.”
Beşikçi, konuyu genel hatlarıyla böyle özetledi. Ayrıca şu da var. İsmail Beşikçi, konuşmasında Güney Afrika örneği üzerinden bir karşılaştırma yaptı ve özetle şunları söyledi:
“1960’larda 70’lerde ve 80’lerde Güney Afrika için dünyanın ‘en ırkçı devleti’ denirdi. Güney Afrika’da beyaz yönetim yerlilere şunu söylüyordu: ‘Sizin renginiz kara. Siz beyazların içine karışmayın. Sizin mahalleleriniz, okullarınız, hastaneleriniz, otelleriniz, parklarınız, plajlarınız, sinemalarınız vs. ayrı olsun.’
Bunun için Bantustan, dikenli tellerle çevrili çok geniş alanlar, kuruldu. Yerliler oralarda yaşıyorlardı. Elektrik, su, kanalizasyon gibi, iletişim gibi temel altyapı hizmetleri çok yetersizdi, fakat yerliler buralarda kendilerini yaşıyorlardı. İç özerklikleri vardı.
Türkiye’de ise Kürtlere şu söyleniyor: ‘Türklerle birlikte yaşayacaksın, ama Türk’e benzeyerek yaşayacaksın. Kendi öz değerlerini terk edeceksin… Başka şansın yok.’
Kendi değerlerim, kendi öz dilim dediğin zaman inkâr var, imha var.”
(Aktarım “Mesele”nin 52. sayısından.)
İsmail Beşikçi, devletin bu siyasetinin “dünyada eşi benzeri olmayan;” ırkçı, asimilasyoncu bir siyaset olduğunu birkaç kere üzerine basa basa söyledi dünkü konuşmasında.
Düşünün ki bir halk, 80 yıldır Türk burjuva devletinin yok etme politikasına maruz kalmış, kendisine büyük acılar çektirilmiş; düşünün ki bir halk, yerinden yurdundan edilmiş, köyleri boşaltılmış, yakılmış, yıkılmış; düşünün ki bir halk, bu baskılar karşısında tarihin her döneminde başkaldırılarda bulunmuş; devletin bu siyasetine karşı siyasetler geliştirmeye, kendi varlığını korumaya çalışmış. Ve yine düşünün ki, devletin yıllardır ezmeye, yok etmeye çalıştığı bu halkın her karşı koyuşu bizlerin kafalarına her daim “terör” diye kazımış -ve kazımaya da devam ediyor…
Tarık Ziya Ekinci, “Kürt Siyasal Hareketlerinin Sınıfsal Analizi” başlıklı kitabının önsözünde şunları söylüyor:
“Kürtlerin demokratik talepleri sürekli bölücülük, kışkırtıcılık, devlet düşmanlığı gibi suçlamalarla bastırıldı, halen de bastırılıyor. Bu inkârcı politika kaçınılmaz olarak toplumda yaygın bir Kürt düşmanlığı oluşturdu. Fırat’ın doğusu uzun yıllar yasak bölge ilan edildi. Bölgeye güvenlikle ilgili yatırımlar dışında hiçbir hizmet götürülmedi. Kürt toplum yapısı ile bölgenin ekonomik, sosyal, siyasal ve kültürel sorunlarına ilişkin her türlü inceleme ve araştırma yasaklandı. Bu tür çalışmalar suç sayıldı. Yıllarca salt baskıcı yöntemlerle milyonlarca Kürdün asimile edilebileceği ve sorunun aşılacağı düşünüldü. Her türlü haktan yoksun bırakılarak baskı altında tutulan ve ikinci sınıf vatandaş muamelesi gören Kürtler kaçınılmaz olarak topluma ve devlete yabancılaştılar.” (s.5)
Alıntılamaya devam ediyorum:
“Kürt hareketlerinin sınıfsal analizlerini konu alan bu çalışmanın (adı geçen kitap) birincil amacı, toplumda oluşturulan yaygın kanaatin aksine Kürt siyasal hareketinin bölücü amaçlar taşımadığını, Kürtlerin ayrılmak değil, her alanda Türklerle eşit olmak istediklerini bilimsel verilerle göstermektir.” (s.6)
İsmail Beşikçi de “Mesele” dergisinin kendisiyle yaptığı röportajda şunları aktarıyor:
“Kürt sorunu nedir? Kürt sorunu, bir bakıma, Kürtlerin Kürt toplumu olmaktan doğan haklarının gasp edilmesiyle ilgili bir sorundur.”
Kürt halkına ağır bedeller ödeten, her iki halkı birbirine düşman eden -ki temel dayanağını buna borçludur- Türk burjuva devletini, bugün yaşadığımız sorunların asıl sebebi olarak görmemezlik edemeyiz. Her iki halka da, ama özellikle de Kürt halkına, derin açılar yaşatmış bu devletin geçmişte yaptıkları -ve şimdi de yapmaya devam ettiği- şeylerin ciddi ciddi sorgulanması elzem hale gelmedi mi bugün?
Beşikçi, “Her türlü sorunun temelinde Kürt sorunu var, fakat bu pek algılanmış bir sorun değil.” diyor; yine benzer şekilde Ekinci de şunları söylüyor:
“Bugünkü nesnel koşullarda Türkiye’nin önündeki en önemli sorun Kürt sorunudur. Bu sorun çözülmeden ülkede barışın, demokratikleşmenin, kalkınarak ilerlemenin ve uluslararası saygınlığa kavuşmanın koşulları oluşmayacak ve Türkiye bir üçüncü dünya ülkesi olmaktan kurtulamayacaktır.” (s.5)
…
“Kürt sorunu yoktur, sorunu olan Kürtler vardır,” diyerek ve bu sorunu her defasında çözümsüzlüğe terk ederek; sürekli irin kusan bir yarayı sarmak ve iyileşmesine yardım etmek yerine her defasında bu yarayı kaşıyarak kanatmaya çalışmak bu sorunu daha ne kadar “sorun” olmaktan çıkaracak?
Bizler ilişkilerimizi tüketiriz. Tıpkı bir yemeği tüketir gibi. Bu tüketim merak duygusuyla bağlantılıdır. İlişkinin ilk başlarında karşımızdaki sevgilimizi merak ederiz. Her şeyini. Geçmişini, düşüncelerini, duygularını. Zamanla bu merakımız bizi öğrenmeye güdüler. Öğrendikçe merakımız ve ilgimiz azalır. O kişiyle olan bağlarımız farklı bir şekle dönüşmeye başlar. O kişiyi artık kalıplaşmış öğrenmişliklerimizle değerlendirmeye başlarız.
Ayrıca kendi tecrübelerimden edindiğim bazı deneyimlere göre, insanların bazı özellikleri başkaları tarafından bilindiğinde bir beklenti oluşturuyor ve doğallığını kaybediyor. Ben hediye almayı çok severim. Fakat bunu ne zaman öğrenseler, dile getirseler artık hediye alamaz oluyorum. Sanki doğal isteğim bir nevi zorunluluk, sorumluluk duygusuna dönüşüyor.
İlişkilerimiz tükendiğinde malesef geriye dönüşümü olmuyor. O yüzden meraklarınıza yenik düşüp sevgilinizi tüketmeyin. Aslında yaşamınızda hiç bir şeyi tüketmeyin. Onlara dokunun, etkiniz olsun, etkilenin ama tüketmeyin.