Gözlerimizin gördüğünden şiddetle şüpheleniyorum!
Ya aynaya baktığımda gördüğümün kim olduğu?! Şöyle boş anına gelse insana korku filmi gibi gelir. Gelebilir!
Görme fikri bile şu an bana komik geliyor.
Evet bu konuda yapılmış bilimsel araştırmalar var; görme denilen şeyin aslında öğretilme olduğunu biliyordum.
Ama bilmek hiç bi şey, aymak her şey!
Diyelim ki bir bebek doğdu ve beslenmeye ihtiyacı yoktu. Bu demektir ki o bebek kendisine hiç bakım yapılmaksızın büyüyebilir. Ve diyelim ki; çevresinde ona rehber olacak ne insan, ne de hayvan vardı.
Soruyorum sizlere, bu kişi ne görecek?!!!
Bu altın kıymetinde tespitin değeri dünya parası ile ölçülemez sevgili kardeşler.
O kişiye Bay/Bayan X diyelim, hatta daha kısa olsun; BBX
Şimdi ben bu BBX kardeşimizin romanını yazmak istemez miyim? Deli gibi isterim de y-azamam. Tabiri yerindeyse bana halt etmek düşer.
BBX, kendini bilmiyor ki, kendi olmayanı bilsin. Onun için Dünya yok, evren yok, zaman yok… O ebediyettir.
İşte o BİRdir.
Ben bu BBX’e romanımda ne yaptırayım?
Durumumun berbatlığını görüyorsunuz değil mi?
Bu durumda BBX bizim evrenimizin dışındandır. Sonsuza kadar bizim bildiğimiz kainattan dışlanmıştır. O buraya giremez!
Mesele biz oraya çıkabilir miyiz?
Çok basit bi şey yapmakla çıkabiliriz bu evrenden; deriz ki:”ben ve öteki diye bir ayrım yok!” Kolay gibi mi geldi. Buna gülerim.
Bu cevap, istek kodunu tutmuyooooorrrrrr…
HATA…HATA…HATA…HATA…HATA…HATA
İstek neydi: BBX olmak istiyorum
Cevap neydi: ben ve öteki diye bir ayrım yok!
İşte HATA HATA HATA burada bipliyor.
Bu, isteği gereksizleştiriyor.
Hadi bu hatayı bi yana bırakalım. Ben, BBX olmak istiyorum aşamasına kadar gelmiş bir insanın fazlalığı sadece g-özlere sahip olması!!!
Beş duyu organımı üstüste koyup toplarsak çıkan rakam, zihnime eşit olacaktır, o da evrenime. Bundan çok çok daha önemlisi şu: BBX den önce bir başkası, ona rehber olacak bir şahıs olmamalı.
Tek bir rehber; bir insanı BBX olmaktan dışlar.
Durum muhayyile ötesi berbat!
Fakat bütün bunlardan da daha önemli bir şey anladım bugün.
Az önce aydığım yukarıdaki durumu “bilgi” olarak almaya başladığımdan beri; yavaş yavaş isteklerim azalmaya başlamıştı. Ben bu süreci takip bile edemedim; öyle kandırıcı bi şekilde zamana post gibi yayılarak azaldı, azaldı, azaldı.
Sibel öyle bir duruma geldi ki; kritik bi dönemeç.
Aydıklarını anlatsın mı? Bu son istekten vaz mı geçsin?
Vaz geçme diyenler var (bizi seven kardeşlerimiz), ısrarcılar.
Zihnim onları gözlerim kanalı ile çevreme projekte etti çoktan. Onları görebiliyorum da
Fakat bu istekten vaz geç diğen bir heyula var içimde; fark etmez! diyor. Ona ait tanımlama yapamıyorum. Onun ne olduğu zihnimde programlı değil bu sebeple çıkarıp karşıma oturtamıyorum! Ahhh… Ne şanssızlık. Oysa BBX’in böyle bi sorunu hiç yoktu.
Üstelik bu az önce söylediğim de paradoks!
İsteği reddeden olsam ne olacak, BBX olacağım.
Anlatmayı seçersem ne olacak:BBX olmayacağım.
Bu durumda rehber olmak düşünebileceğimiz en büyük günah olmalıydı!
Eğer dinler, BBX’den gönderiliyor olsaydı tek kural bu olabilirdi.
Ama ondan bi şey gelemez.
Küçük bir dipnot konuşması;
“Ne zordur bir yaziyi/romanı/sevgiliyi anlamak”
“Bence kolay!”
“Örnek lütfen?”
“Siz zaten bi şeyi okuyunca “bişey anlarsınız”, size başka şeyler anlamak gerektiğini zannetiren ne?!”
Diğer küçük bir not:
Şimdi (sabaha karşı 05.00) yukarıdaki aymanın, bilgisinin bize 12.02.2004 de yazdığımız “Yansıtma kuramı” makalesinde gelmiş olduğunu hatırladık. Bu yazıyı merak edenler; “Bir Kadını Öldürmek” kitabının 171.ci sayfasından başlayan ve italik yazıyla belirtilmiş bölümüne bakabilirler.
Ve o gün ile bugün arasındaki zaman aralığını merak edip; 12.02.2004 tarihini 30.08.2005 tarihinden çıkardık, sonuç şöyle oldu: 18.06.0001… Bu da aradan 565 gün geçtiği anlamına geliyor.
30/8/2005 ·
-anasının karnından dizisi-