Bir taşı masadan ittiğinizde ne olacağını aşağı yukarı bilirsiniz: taş hızlanır, sürtünmeyle yavaşlar, yere düşerse ses çıkarır. Gündelik hayat, beynimize güvenilir bir fizik laboratuvarı gibi görünür. Fakat bu laboratuvarın geçerlilik alanı son derece dardır. İnsan sezgisi; metreler, saniyeler ve kilogramlar ölçeğinde, yani avlanırken, yürürken ve nesnelerle çarpışmaktan kaçınırken işe yarayacak biçimde evrimleşti. Atom altı dünyaya indiğimizde ya da galaksilerin arasına çıktığımızda, bu sezgisel araç kutusu şaşırtıcı biçimde yetersiz kalır.
Sezgi neden yereldir?
Sezgi, evrensel bir hakikat dedektörü değil, hızlı karar verme mekanizmasıdır. Bir elmanın aynı anda hem masada hem yerde olabileceğini düşünmek zorunda kalmadık; ışık hızına yakın yolculuk eden bir tren görmedik; boş uzayın genişlediğini deneyimlemedik. Bu yüzden beynimiz, yakın çevrede başarılı olan kuralları her yere taşımaya eğilimlidir. İşte ölçek yanılgısı burada başlar: Bir ölçekte doğru çalışan zihinsel modelin, başka bir ölçekte de doğru olacağını varsayarız.
