Schrödinger’in kedisi, kuantum fiziğinin en meşhur düşünce deneylerinden biridir: Kutu açılana kadar kedi hem canlı hem ölü kabul edilir. Elbette sınıfta kutunun içinde bir kedi yoktur; çoğu zaman sadece kırmızı kalemli bir öğretmen, biraz kahve lekesi ve kaderine terk edilmiş sınav kağıtları vardır. Ama benzetme şaşırtıcı biçimde çalışır: Sınav kağıdı okunana kadar öğrenci de tuhaf bir eğitimsel süperpozisyondadır. Hem başarılıdır hem başarısız. Hem ailesine gurur mesajı attıracak kadar parlaktır hem de akşam yemeğinde sessizliğe gömülecek kadar risk altındadır.
Bu benzetmenin eğlenceli tarafı kadar rahatsız edici bir tarafı da var. Çünkü okul sistemi çoğu zaman öğrenmeyi değil, ölçüm anını kutsar. Öğrencinin haftalarca verdiği emek, geceleri çözdüğü sorular, yanlışlarından öğrendiği küçük dersler, merakla kurduğu bağlantılar bir kenara itilir; sonuç, kağıdın üstündeki notla mühürlenir. Ölçüm yapılana kadar öğrenci, potansiyeller evreninde dolaşır. Ölçüm yapıldığı anda ise sistem onu tek bir etikete indirger: geçti, kaldı, iyi, zayıf, başarılı, yetersiz.