1712’nin bir gecesinde, Şeytan genç kemancı Giuseppe Tartini’yi ziyaret etti ve rüyasında ona keman çaldı.
Giuseppe o müziğin asla bitmemesini istiyordu, ama uyandığında müzik ortada yoktu. O yitirilmiş müziğin peşinde, Tartini iki yüz on dokuz sonat besteledi ve bütün hayatı boyunca nafile bir ustalıkla bunları icra etti.
Dinleyici topluluğu onun başarısızlıklarını alkışlıyordu.
Önceleri zorunlu olmadan bi AVM’ye ayak basamazdım, gittiysem de yorgunluk basardı aniden. Fakat şimdi hiç bi etkisi olmuyor üzerimde, hatta hoşuma bile gidiyor. Bunu kullandığımız ya da kendi frekansımızın değiştiğine apaçıkk bi kanıt olarak gösterebilirim, eminim. Aranızda böyle bi değişim yaşayan oldu mu?
**
Saatin hala 10.00 olduğuna inanamıyorum, ben nerdeyse bi gün geçirmiş gibiyim halihazırda! Son zamanlarda Elektronik şeyler yavaşladı! Ciddiyim 🙂 net, telefon, digitürk, saatler… Bi şeyler oluyo?
Zümrâl Zamandan özgürleşiyoruz:)
Sibel Atasoy Daha çok mu dalga yönümüzdeyiz acaba? Yoksa sadece erken kalkmanın gizemi mi?
Zümrâl L Dev dalga hem de :))
**
Duygulara birer nota atamak durumunda kalsak nasıl olurdu acaba? (Tıklayınız)
Fer Yal Kurgu, matematik ve müzik… Çok haklısın bence. Her şeyde var. Şimdilerde Grange’ın da ilginç bir kurgusu var.
Sibel Atasoy Grange, baştan beri başarılı bi yazar, onun tek eksiği doğasında gizem yok 🙂
Fer Yal Grange tam bir kurgucu. Bir bilmece kuruyor ve sonra onu çözüyor. Üstelik bilmece acaip siyasi:))
Sibel Atasoy Evet o gizemi kurguyla oluşturmaya çalışıyor ve başarılı yapıyor bunu. Örneğin Gaiman’ın ya da Fowles’in, kendi özlerinden saçılan gizemleri var, ele avuca gelmez onlar, taklit edemezsin, öyle aval aval bakınırsın :)))
Hanife A duygulara nota atasaydık sanıyorum ki bi çok insandan inişli çıkışlı ve birazda gürültücü ve karışık kocaman bir senfonik müzik çıkardı.bu sorunla şimdi bach, vivaldi gibi sanatçıların içsel dinginliklerini daha iyi anladım. ve elbette tersi olanları da..
Fer Yal Grange’daki Fransız snobluğu yok onlarda; birey psikolojisinin gizemi her dem taze malzeme. Gaiman da çağı iyi yakaladı fakat sanki gelip biraz Avrupa’da takılsa mı bilmiyorum:)) Ben Grange’daki siyasal ve toplumsal psikolojinin ürettiği gerçeklik yüzdesi tam olan gerçeküstüyü beğeniyorum.Hepsinin buluştukları nokta beyaz perde.
Sibel Atasoy Gaiman’ın şimdi Amerikada oturduğunu bakma, o bi İngiliz. Ayrıca bunlar evreler tabi, dönem dönem insanın beğenileri de şekil değiştiriyor. Hanifcim güzel bi sorgulama ve ayma yapmışsın.
Hanife merak ettim (sen benim kurgulara aşina olduğun için); örneğin “uykusuz” öyküsünün kurgusuna bir melodi duyuyor musun içinde? Örnek verilebilse neyi andırıyor?
Film olsun roman olsun, bütün kurguların bi müziği var gibi geldi bana.
Örneğin dün öylesine “kaçak” filmini izlemiştim (briçten gözüm çok yoruldu diye!)
Sonra gece uyumadan önce film bir beste gibi gözümün önüne geldi.
Film önce karanlık güçlerin komplosu ile başlıyor. Sonra sırasıyla; yanlış adalet, tesadüf (kaza), körü körüne inat/mantık (komiser), aldanış (doktor), bi kez daha kaza (ölü polis), masumiyetin gücü (Kimble), aklı selimlik/yanlıştan dönme kabiliyeti (komiser) ve doğrunun galibiyeti.
Bu sıralama gözümün önünden notalar şeklinde geçiyordu.
Duygulara birer nota atamak durumunda kalsak nasıl olurdu acaba?
Bu filmin yazarı, seyircisini dalgalı bir deniz gibi ordan oraya savuruyor. Çok bilinçli bi aks yerleştirmiş. Profesyonel işi!
Bir yerlerde çok sevdiğim yazar Georges Simenon‘un röportajını okumuştum. Belçikalı yazar 1903 yılında doğmuş, 450 nin üzerinde kitap yazmış. Bunların bir çoğu “”Müfettiş Maigret” serisi polisiyeler. O söyleşide; bir kitabı yirmi günde tamamlayabildiğini; çünkü belirli bir kurgu kalıbı olduğunu söylüyordu. Bir çok kitabı filme çekilmişti, üstelik onların senaryo uyarlamasını da kendisi yapıyordu!
Bu kadar korkunç bir çalışma hızı olan bir kişinin asosyal olması gerektiğini düşünürseniz yanılırsınız. Adam aynı zamanda çok sosyal, kadınlara deli oluyor. Onlarla macerası 13 yaşında başlıyor ve ölene kadar da bitmiyor, Dünyanın her yerini de gezmiş bu arada.
Bu nasıl bir enerjidir akıl erdirmek güç! Adam adeta biyonik. Kendisinden ciddi ciddi şüpheleniyorum :)))
Yazdığı kitaplara polisiye deyip geçmek de mümkün değil; insan psikolojisini, felsefeyi çok iyi biliyor. Aslında polisiye; keskin bir zeka, engin bir hayat görüşü, iyi gözlem, matematik ve akıcı bir üslup gerektiren zor bir saha.
Agatha bu sahanın kraliçesiyse, Simenon da kralıydı herhalde.
Acaba birbirlerini tanırlar mıydı?!
Şu anda fark ettim; Agatha’nın ünlü kahramanı Mösyö Hercule Poirot da Belçikalıydı!
Nerden nereye geldim! :)))) Ben aslında Simenon’un o söyleşide belli belirsiz söz ettiği kalıbın, belli bir beste mi olduğundan şüphelendim. Yani olaylar aklımın içinde ucuca gelip böyle bi sonuca vardılar.
Zihnin işleme şekli beni çok güldürüyo…