Etiket: dövüş kulübü

Dövüs kulübünün ilk kurali, dövüs kulübü hakkinda konusmamaktir.
Walter’a düstügümü söylüyorum.
Bunu kendime ben yaptim.
Prezentasyondan önce, patronumun karsisina oturup, konusmanin neresinde hangi slaytin girecegini ve video gösterisini hangi arada yapmak istedigimi anlatirken, patronum “Sen her hafta sonu kendine ne yapiyorsun böyle?” diye soruyor.
Birkaç yara almadan ölmek istemedigimi ve artik piril piril bir vücuda sahip olmanin önemi olmadigini söylüyorum. Su orijinal kirmizi arabalari görüyor musun, 1955’te ilk satilmaya hazirlandiklari günkü gibiler, ne yazik.
Dövüs kulübünün ikinci kurali, dövüs kulübü hakkinda konusmamaktir.
Ögle yemeginde garson masaniza gelir ve geçen haftaki dövüs kulübünden dolayi gözleri dev bir
pandaninki gibi simsiyahtir. Çünkü onu geçen hafta gördügümüzde kafasi betonla, markette çalisan iki yüz pound’luk bir çocugun dizi arasindaydi ve çocuk garsonun burnuna art arda, tüm çigliklarin içinde kolayca duyulabilecek düz ve sert sesler çikaran yumruklar atiyordu, ta ki garson dur diyebilecek kadar nefes alip, agzindan kan püskürtene kadar.
Garsona hiç bir sey söyleyemezsiniz, çünkü dövüs kulübü sadece dövüs kulübünün basladigi ve bittigi saatler arasinda vardir.
Fotokopi dükkaninda çalisan çocugu bir ay önce görmüssünüzdür ama ya fotokopilere üçlü delik
delmeyi yada kopyalarin arasina renkli seperatör koymayi unutan bu çocuk, dövüs kulübünde kendinden iki kat büyük olan bir muhasebecinin cigerlerindeki havayi bosaltip, onu yumruklariyla bayiltirken, on dakikaligina da olsa, bin tanriydi. Dövüs kulübünün üçüncü kurali, biri dur dediginde veya bayildiginda, bayilmis numarasi yapiyor olsa bile, dövüsün bitmesidir. Bu çocugu her gördügünde, ona ne kadar muhtesem bir dövüs çikardigini söyleyemezsin.
Bir dövüste sadece iki kisi olur. Bir seferde sadece tek dövüs yapilir. Dövüse girerken tisört ve ayakkabilar çikarilir. Dövüs sürmesi gerektigi kadar sürer. Bunlar dövüs kulübünün diger kurallaridir.
Dövüs kulübündeki herifler gerçek hayattaki herifler degildirler. Fotokopi dükkanindaki çocuga çok iyi bir dövüs çikardigini söyleseniz bile, ayni adama konusuyor olmazsiniz.
Benim dövüs kulübündeki halimi, patronum tanimiyor.
Dövüs kulübünde geçen bir geceden sonra, gerçek dünyadaki her seyin sesi kisilir. Seni hiç bir sey kizdirmaz. Sözün kanundur ve diger insanlar bu kanunu ihlal etse veya seni sorgulasa bile, yine de kizmazsin.
Gerçek hayatta ben, gömlek giyen ve kravat takan bir kampanya koordinatörüyüm, agzim kan içinde karanlikta oturmus, patronum Microsoft yetkililerine bir ikon için seçtigi soluk mavi rengi anlatirken, slaytlari degistiriyorum.
Dövüs kulübünün ilk üyeleri Tyler ve bendik.
Bes yillik planimin hayatimla örtüsmedigini fark edip, eve sinirli bir sekilde geldigimde, evimi veya arabami temizlemek bana yeterdi. Günün birinde hiç yara almadan ölüp gidecektim ve geride güzel bir ev ve araba birakacaktim. Ta ki pislik veya yeni sahibi yerlesene kadar. Hiç bir sey duragan degildir.Mona Lisa bile dökülüyor. Dövüs kulübüne kadar agzimdaki dislerin yarisini oynatabilirim. Kendini gelistirmek belki de çözüm degildir.
Tyler hiç bir zaman babasini tanimamisti.
Belki çözüm kendini yok etmektir.
Hala Tyler’la birlikte dövüs kulübüne gidiyoruz. Dövüs kulübü artik bir barin bodrumunda, Cumartesi geceleri bar kapandiktan sonra yapiliyor. Ve her hafta katilan heriflerin sayisi artiyor. Tyler kara betondan yapilmis olan bodrumun tek lambasinin altina geçiyor ve o isigin karanligin içindeki yüz çift gözde parladigini görüyor. Tyler’in ilk söyledigi sey “Dövüs kulübünün ilk kurali, dövüs kulübü hakkinda konusmamaktir” oluyor.