Kopyala-yapıştır tuşları, insanlığın en büyük küçük icatlarından biridir. Bir cümleyi bir yerden alır, başka bir yere taşırız; sanki dijital bir taşıma bandı çalışıyormuş gibi. Sorun, o cümlenin yanına küçücük bir kaynak notu eklemeyi unutmakla başlar. Ya da daha doğrusu, çoğu zaman unutmakla değil, zahmetli bulmakla. Kaynak göstermemek elbette etik bir ihlaldir; ancak bunu yalnızca “fikir hırsızlığı” diye açıklamak meseleyi fazla rahatlatır. Çünkü hırsızlık, en azından çalınan şeyin değerini kabul eder. Kaynak belirtmeyen kişi ise çoğu zaman fikrin değerini değil, düşünme sürecinin gerektirdiği emeği görmezden gelir.
Bir metni alıntılamak, yalnızca başkasının sözünü kendi metnimize taşımak değildir. Aynı zamanda o sözün hangi sorudan doğduğunu, hangi bağlamda söylendiğini ve hangi tartışmaya katıldığını kabul etmektir. Kaynak, bir dipnot süsü değildir; fikrin soy ağacıdır. Bir cümle gökten düşmez. Onu yazan kişi okumuş, yanılmış, denemiş, araştırmış, belki de o cümleye ulaşabilmek için onlarca kötü taslak üretmiştir. Kaynak göstermemek, bu görünmeyen süreci silmek demektir. Fakat daha derindeki sorun şudur: Kişi, kendi düşüncesinin nerede başlayıp başkasının düşüncesinin nerede bittiğini ayırt etme zahmetinden kaçmaktadır.