Bir aileyi bazen bir ev değil, üç boyutlu bir düğüm gibi düşünmek gerekir: kim kimin etrafından geçmiş, hangi söz hangi sessizliğin altından dolanmış, hangi kayıp hangi kuşağın boğazına görünmez bir ilmek atmış? Matematiksel düğüm teorisi bize şunu fısıldar: Bir düğümün karmaşık görünmesi, onun rastgele olduğu anlamına gelmez. Her kıvrımın bir tarihi, her geçişin bir yönü, her sıkışmanın bir geometrisi vardır.
Düğüm teorisinde bir ipi kesmeden, yalnızca uzayda hareket ettirerek onun aslında çözülüp çözülemeyeceğine bakarız. Aile terapisinde de benzer bir etik vardır: İnsanları kesip atmak, geçmişi yok saymak, ilişkiyi makaslamak kolaydır; fakat asıl ustalık, ipi koparmadan yeni bir konfigürasyon bulmaktır. Çünkü çoğu travma, tek bir kişinin içindeki arıza değil, ilişkiler ağı içinde taşınan topolojik bir biçimdir.
