Bir yazılım ekibinin takviminde bazen şu cümle belirir: “Şimdilik böyle çıkaralım, sonra düzeltiriz.” Bu cümle masum görünür; hatta çoğu zaman doğrudur. Pazar fırsatı beklemez, müşteri demo ister, kritik bir hata gece yarısı çözülmelidir. Sorun hızlı davranmak değildir. Sorun, hız uğruna alınan kararın gelecekte bir maliyet yaratacağını unutmak ya da bu maliyeti kayda geçirmemektir. İşte bu görünmez yükün adı kalıtsal borçtur: Bugünün kod kolaylığı karşılığında yarının geliştirme kapasitesinden alınan kredi.
Finansal borçla benzetme güçlüdür çünkü teknik borç da faiz işler. Bir fonksiyonun içine sıkıştırılmış iş kuralları, kopyalanmış kod blokları, anlamsız değişken adları, test edilmeyen kritik akışlar veya “geçici” diye eklenmiş ama iki yıldır yaşayan bir yapı… Bunların her biri ilk gün küçük bir tasarruf sağlar. Ancak sistem büyüdükçe yeni özellik eklemek zorlaşır, hata ayıklama uzar ve ekip üyeleri kod tabanına dokunmaktan çekinir. Faiz, sadece işlemci zamanı ya da sunucu faturası değildir; geliştiricinin dikkati, motivasyonu ve güveni de bu faizle aşınır.
