Programlamada sentaktik şeker, makinenin aslında ihtiyaç duymadığı ama insanın zihnini rahatlatan küçük lütuflardır. Bir dilde for döngüsü varken her şeyi while ile de yazabilirsiniz; nesne yönelimli bazı yapılar daha ilkel fonksiyon ve veri düzeneklerine indirgenebilir; hatta birçok modern kolaylık, derleyicinin arka odasında daha kaba, daha çıplak talimatlara çevrilir. Bilgisayar açısından fark yoktur. İnsan açısından ise dünya değişir. Çünkü mesele yalnızca çalışmak değildir; anlaşılmak, sürdürülebilmek ve hata yapmadan ilerleyebilmektir.
Toplumsal nezaket de buna şaşırtıcı biçimde benzer. Birine kapıyı tutmak, mesajın sonuna teşekkürler yazmak, rica ederim demek, toplantıya başlarken nasılsınız diye sormak; bunların çoğu çıplak işlev açısından gereksiz görünür. Ekmek almak için fırıncıyla varoluşsal bağ kurmanız gerekmez. Bir dosya istemek için de lütfen demek zorunda değilsiniz. Fakat insan toplumu, yalnızca veri alışverişinden oluşan bir ağ değildir. İnsan, anlamın yanında niyet de okur. Nezaket, niyetin biçimlendirilmiş arayüzüdür.