Mars’a gidecek ilk koloni, aslında bir roketin içinde taşınan en ağır yükün oksijen tankı değil, Dünya’dan miras kalan alışkanlıklar olduğunu çok çabuk anlayacak. Kırmızı gezegende ilk soru şu olmayacak: Patates yetişir mi? Daha tehlikeli soru şu olacak: Bu patates kimin? Çünkü mülkiyet, sadece eşya sahipliği değildir; insanın korkusunu, emeğini, hırsını ve güven ihtiyacını düzenleyen görünmez bir mimaridir.
Dünya’da mülkiyet çoğu zaman bolluk yanılsaması içinde tartışılır. Mars’ta ise her şey kıttır: hava, su, enerji, zaman, hatta hata yapma hakkı. Böyle bir yerde klasik özel mülkiyet modeli, yani bulanın, alanın, satın alanın sahip olduğu düzen, kısa sürede toplumsal bir mayına dönüşebilir. Bir kişinin su arıtma sistemini özel mülk ilan etmesi, diğerlerinin yaşamını ipotek altına alması demektir. Mars’ta mülkiyet, lüks bir hak değil, doğrudan biyolojik kader meselesidir.
