Alarm çaldı, uyan! Sabah uyanmamız için gereken şeyin bir alarm olması ne tuhaf? O bir alarm! Tıpkı doğal afetlerde kullanıldığı gibi…
TDK’da ”alarm” kelimesinin anlamı, ”Bir uyarıyı, bir tehlikeyi bildirmek için verilen işaret” olarak belirtiliyor… Zil çalıyor ve kalkıyoruz. Bir uyarı, bir tehlike!.. Neden mi? Sabah sabah bu dünyaya gözlerimizi açıyoruz da ondan.
Peki nasıl bir dünya bu? İçinde bolca ofisler olan, belli aralıklarla para denen ve işleri idare ettiren kağıt parçalarının biriktirildiği, insanların sabahtan akşama kadar köle gibi çalışıp, kendine ayıracak zaman bulamadığı bir dünya… Bir başka deyişle, insan denen canlının hayatını yapay gündemlerle 12-16 saat meşgul eden ve tek kaçış noktasını uyku olarak gören insanların dünyası bu. Başka insanlar öldürülürken ses çıkarmayanların, ta ki sıra kendilerine ya da en yakınlarındakilere gelene kadar ses çıkarmadığı bir dünya…
Peki bunun üzerine hayat neye nedir? Kendi paçasını kurtamaya odaklı 6,5 milyar canlının, bir arada yaşama savaşına hayat deniyor. Kişisel dertleri içlerinde çığ gibi büyürken ve kafası yapay siyasi illüzyonlarla şişirilen bireyler, bu hayatın çarklarını oluşturuyor. Reklam kurbanı genç nesiller yetiştiren bu robotlaşmış ırk, asıl olanı, insani özelliklerini gitgide kaybetmeye başlıyor. Ortaya da, daha iyisini tasavvur edemediği için bu dünyaya katlanmak zorunda olduğunu unutmuş, sabahtan akşama kadar köle gibi çalışmayı başarı olarak gören bir topluluk çıkıyor. Bu dünyanın altın saatlerini, sabah 9, akşam 6 olarak gören insanlar bunlar. Hatta 7/24 çalışıp, en nihayetinde herkesle aynı sonu yaşayacağını unutan bireyler! Bu unutulan şeyin, yaşadığımız hayattaki tek kesin gerçek olduğunu bildiğimiz halde!.. Hem de tek! Başka bir kesin gerçek yok!
İşkolikler… Yaşadım sandıkları bu suni gerçeklik, onlara bu dünyada para olarak geri dönebilir ancak yaşadıkları stresin ve kaçırdıkları koca bir hayatın karşılığı hangi paraya bedeldir? Eğer işkoliksen bitmişsindir, ama bittiğini farkında olmayan bir bireysindir. Çünkü insan olmak safi çalışmak değil. Safi çalışmanın amacı, para kazanmak ve o parayla edinilecek mutluluklar. Ancak bu mutluluklar arasında, ta o ilk kravatı taktığın gün unutmaya başladığın insanlığın yok.
Yaptıklarının neticesini hiç arama cennette cehennemde… Zira bu belki de senin cehennemindir. Belki hem yazıp hem yönettiğin bu cehennemde, başrol de senindir. Ancak şunu bil ki, kendine bu dünyayı zindan etmemeye kararlı insanlar da var. Eğer bu senin cehenneminse, onların da oyun alanı. Hiç değilse gölge etme ve bir şeyler yapmalarını izle.
