İnsan belleği çoğu zaman bir kütüphane gibi anlatılır: Raflar, dosyalar, çekmeceler, düzgünce etiketlenmiş bilgiler… Ne kadar rahatlatıcı bir yalan. Bellek kütüphane değil; daha çok sisli bir ormanda yürüyen, kokulara, ışığa, seslere ve ruh hâline göre yönünü bulan eski bir avcıdır. Bağlam bağımlı öğrenme dediğimiz şey tam da bu avcının iz sürme biçimidir: Bilgi, yalnızca ne öğrendiğimizle değil, onu nerede, hangi bedensel durumda, hangi duygusal iklimde öğrendiğimizle birlikte kodlanır.
Bir sınava çalışırken aynı masaya oturduğunuzda zihninizin daha hızlı açılması tesadüf değildir. Çalıştığınız odanın ışığı, sandalyenin rahatsızlığı, kahvenin kokusu, arka plandaki hafif uğultu; hepsi belleğin üzerine düşülmüş küçük işaretlerdir. Sonra sınav salonuna girersiniz: farklı sıra, farklı koku, farklı gerginlik. Bilgi oradadır ama kapı kilitlidir. Anahtar ise belki de evdeki masanın üzerindedir.