Bir ressamın atölyesine gizlice girdiğimizi düşünelim. Tuval yarım kalmış, palet üstünde maviyle sarı arasında diplomatik kriz yaşanıyor, fırça ise sanki birazdan kozmik bir karar verecekmiş gibi havada asılı. Şimdi tuhaf ama verimli bir varsayım kuralım: Ressamın bir sonraki fırça darbesi, yalnızca bir önceki fırça darbesine bağlı olsun. Ne çocukluk anıları, ne sanat piyasası, ne kahvenin sertliği, ne de modelin sıkılması… Sadece son darbe. İşte sanat tarihine Markov zinciriyle bakmanın kışkırtıcı oyunu burada başlar.
Markov zinciri, kabaca, geleceğin bütün geçmişe değil yalnızca mevcut duruma bağlı olduğu bir olasılık modelidir. Hava durumu örneği meşhurdur: Bugün yağmurluysa yarının yağmurlu olma ihtimali başka, güneşliyse başka olabilir. Bunu tuvale taşırsak, mevcut fırça darbesi bir durumdur: yönü, rengi, kalınlığı, dokusu, hızı, kıvrımı. Bir sonraki darbe de bu durumdan doğan olasılıklardan biridir. Böylece resim, ilahi esinle inen tekil bir mucize olmaktan çıkıp ardışık kararların ritmik dansına dönüşür.
Maniyerizm, 1520’lerin Floransa ve Roma’sında , merkezi Avrupa’yı bölen Protestan Reformu, binlerce kişiyi öldüren veba ve 1527’de Roma’nın yağmalanması gibi toplumsal sarsıntılar sırasında gelişti. Bu huzursuzluklara tepki duyan birçok sanatçı, ahenkli Rönesans ideallerini terk edip daha duygusal içerikli imgeler yaratmaya başladılar.