Programlamada uzun kod bazen çok çalışıldığının kanıtı gibi görünür. Ekranı satır satır dolduran koşullar, döngüler ve yardımcı fonksiyonlar insana üretkenlik hissi verir. Oysa deneyimli geliştiriciler çoğu zaman tersine bir hedefe yönelir: Aynı işi daha az kodla, daha açık biçimde ve daha az hata olasılığıyla yapmak. Bu, tembellik değil; problemin özünü ayıklama sanatıdır. Kısa kod yazmak, tuşlara daha az basmak değil, düşünceye daha fazla emek vermektir.
Satır sayısı değil, zihinsel yük
Bir programın gerçek maliyeti onu ilk yazarken değil, ikinci kez anlamaya çalışırken ortaya çıkar. Kodun bakımını yapan kişi çoğu zaman onu yazan kişi değildir; hatta çoğu projede bu kişi, birkaç ay sonraki sizsiniz. Her gereksiz değişken, tekrar eden kontrol ve özel durum, okuyucunun zihninde taşınması gereken ek bir yük yaratır. Dil ekonomisi tam burada devreye girer: Kod, makinenin çalıştıracağı talimatların yanında insanların okuyacağı bir metindir. İyi kod, yalnızca doğru sonucu üretmez; niçin doğru olduğunu da görünür kılar.
