Soğuk Savaş’ı yalnızca iki süper gücün bilek güreşi sanmak, satranç tahtasına bakıp sadece taşların rengini görmek gibidir. Asıl oyun daha derindeydi: kararların, beklentilerin, tehditlerin ve korkuların matematiksel dansı. ABD ve Sovyetler Birliği, çoğu zaman çılgınca görünen hamleleri aslında oldukça “rasyonel” gerekçelerle yaptı. İşin ürkütücü tarafı da tam burada başlar: Bazen herkes akıllıca davrandığında sonuç topluca aptalca olabilir.
Oyun teorisi, karar vericilerin birbirlerinin hamlelerini hesaba katarak nasıl davrandığını inceler. Yani yalnızca “Ben ne yapmalıyım?” sorusunu değil, “Karşı taraf benim ne yapacağımı düşünerek ne yapacak, ben de bunu düşünerek ne yapmalıyım?” sorusunu sorar. Bu cümle biraz aynalı bir koridorda yürümek gibi gelebilir; zaten Soğuk Savaş tam olarak buydu: iki devletin birbirinin zihninde dolaşarak füze rampaları inşa etmesi.
İnsan tarih boyunca hem savaştı hem de savaştırdı. Büyük İskender’i Hindistan’a atlar taşıdı. Ama onun büyük seferini Hindistan’da durduran ise filler oldu. Şarap içirilmiş, tepeden tırnağa silahlı 200 fil “vadhavadha” komutuyla Büyük İskender’in askerlerini ve atları çiğnedi, hortumuyla yakalayıp ağaçlara vurdu. Filler insanların savaşlarına M.Ö. 3000 yılından beri katıldılar. Kaçı madalya veya terfi aldı, bilinmiyor.