Telefon çalınca hafifçe irkildiğimiz, kapı zili sesini kişisel sınırlarımıza yönelmiş küçük bir saldırı gibi algıladığımız bir çağdayız. Buna karşılık üç dakikalık ses kaydı göndermekte sakınca görmüyoruz. Çünkü ses kaydı, konuşmanın sıcaklığını taşırken karşımızdakinin zamanına teslim olma zorunluluğunu ortadan kaldırıyor. Artık iletişim kurmak istiyoruz ama aynı anda orada bulunmak istemiyoruz. Modern insanın yeni toplumsal sözleşmesi kabaca şöyle: Beni duy, fakat hemen değil.
Asenkron iletişim özgürleştiricidir. Mesajı düşünerek yazabilir, öfkemiz yatışınca cevap verebilir, yoğun bir günün ortasında zihinsel kapımızı herkese açmak zorunda kalmayız. Gerçek zamanlı konuşmada sözcükler ağızdan çıkar çıkmaz kaderine kavuşur; mesajlaşmada ise onları düzenleyebilir, silebilir ve daha zeki görünen bir sürümümüzü sahneye sürebiliriz. Böylece iletişim yalnızca aktarım olmaktan çıkar, küçük bir kişisel yayıncılık faaliyetine dönüşür.
