Birinin sokakta yere yığıldığını düşün. Etrafında on kişi var. İçlerinden biri mutlaka yardım eder, değil mi? İşte zihnin ilk tuzağı burada başlıyor. Bystander etkisi, yani seyirci etkisi, tam da bu iyimser varsayımı ters yüz eder: Kalabalık büyüdükçe, tek tek bireylerin yardım etme olasılığı çoğu zaman azalır. Kulağa insanlığa hakaret gibi geliyor; fakat mesele kötü kalpli olmamız değil, zihnimizin kalabalık içinde tuhaf bir sis üretmesidir.
Bu etkinin en bilinen açıklamalarından biri sorumluluğun dağılmasıdır. Tek başınaysan sahne senindir; karar da, yük de, utanç da, cesaret de sana aittir. Ama kalabalıktaysan içindeki ses kurnazca fısıldar: Biri ilgilenir. Bu biri, çok ilginçtir, genellikle hiç kimseye dönüşür. Sorumluluk, kalabalığın içinde buharlaşan bir madde gibidir; herkes biraz taşır, kimse tamamen sahiplenmez.