Sonsuz Maymun Teoremi kulağa bilimsel bir fıkra gibi gelir: Sonsuz sayıda maymunu sonsuz sayıda daktilonun başına oturtursanız, içlerinden biri eninde sonunda Shakespeare’in tüm eserlerini yazar. Hatta arada alışveriş listesi, küfürlü mektuplar, yanlışlıkla yazılmış vergi beyannameleri ve muhtemelen üç perdelik muz trajedileri de çıkar. Fakat bu düşünce deneyi, komik kabuğunun altında olasılık, sonsuzluk ve anlam hakkında son derece keskin bir bıçak taşır.
Teorem aslında ne söylüyor?
Matematiksel biçimiyle mesele şudur: Bir klavyede sınırlı sayıda karakter olsun. Maymun her tuşa tamamen rastgele ve bağımsız biçimde bassın. Aradığımız metin de sonlu uzunlukta olsun; örneğin Hamlet ya da Shakespeare’in bütün külliyatı. Her belirli karakter dizisinin ortaya çıkma olasılığı çok küçüktür ama sıfır değildir. Eğer deneme sayısı sonsuza giderse, bu dizinin bir yerde ortaya çıkma olasılığı 1’e yaklaşır. Matematikçiler buna neredeyse kesin der: yani olasılık bakımından kesin, ama mantıksal olarak mutlak zorunluluk değil.