Bir bilgisayar programı çalışırken kullandığı belleği sürekli kirletir: Yeni nesneler oluşturur, geçici veriler üretir, sonra bunların bir kısmını geride bırakır. Eğer kullanılmayan alanlar temizlenmezse sistem ağırlaşır, takılır ve sonunda çöker. Çöp toplayıcılar, yani garbage collector mekanizmaları, artık erişilemeyen verileri saptayıp belleği geri kazanmak için tasarlanmıştır. İnsan zihni de buna şaşırtıcı ölçüde benzer bir problemle yaşar: Her gün deneyimler, yüzler, utançlar, tehditler, hayaller ve yarım kalmış cümleler biriktiririz. Fakat zihin, bilgisayar değildir; bu benzerlik bize güçlü bir düşünme aracı sunarken tehlikeli basitleştirmelere de davetiye çıkarır.
Unutmak bir arıza değil, seçici bir tasarruftur
Unutma çoğu zaman kusur gibi görülür. Bir ismi hatırlayamadığımızda, eski bir bilgiyi kaybettiğimizde ya da çocukluğumuzun ayrıntıları silik kaldığında zihnimizi suçlarız. Oysa unutma, bilişsel ekonominin en zarif araçlarından biridir. Beyin her ayrıntıyı eşit sadakatle saklasaydı, güncel kararlar geçmişin gürültüsü altında ezilirdi. Bu anlamda unutmak, dosya silmekten çok erişim önceliklerini yeniden düzenlemeye benzer. Bir anı bütünüyle yok olmayabilir; yalnızca ona giden yol daha az kullanılır, çağrışım ağı zayıflar ve zihinsel sahnedeki yeri küçülür.
