İnsanlık, bulutu icat etmeden çok önce hafızasını göğe yüklemişti. Zeus’un şimşeğine, Athena’nın kalkanına, Prometheus’un ateşine bakarken aslında yalnızca masal dinlemiyoruz; binlerce yıllık deneyimin, korkunun, arzunun ve ahlaki gerilimin sıkıştırılmış bir dosyasını açıyoruz. Mitoloji, insan türünün en eski veri sıkıştırma teknolojilerinden biridir. Üstelik bu teknoloji ne elektrik ister ne sunucu odası; tek ihtiyacı ateş başında anlatacak bir ses ve dinleyecek biraz karanlıktır.
Veri sıkıştırma, tekrar eden örüntüleri bulur ve onları daha küçük bir biçime indirger. Bir fotoğraftaki aynı renkli pikselleri tek tek saklamak yerine, bu bölgede şu renk şu kadar devam ediyor der. Mit de benzer biçimde çalışır. Bir toplumun defalarca yaşadığı ihanetleri, savaşları, aşkları, açgözlülüğü, kibri, kurbanı ve dönüşümü tek bir kahramanın yolculuğuna yerleştirir. Oidipus sadece talihsiz bir kral değildir; körleşmiş bilincin, kaçtıkça yakalanan kaderin ve insanın kendinden saklanma yeteneğinin yoğunlaştırılmış formudur.
