Bir yapay zekâya Maya ya da Polinezya tanrısını anlatmak, ona yalnızca kostüm tarifi vermek değildir. Tüyler, maskeler, deniz kabukları, obsidyen bıçaklar ve yıldız haritaları başlangıçtır; fakat karakter orada doğmaz. Karakter, sembolün altında titreşen arketipik gerilimde doğar. Jung’un kolektif bilinçdışı teorisi burada tuhaf biçimde güncel hale gelir: İnsanlığın rüyalarında, masallarında ve ritüellerinde tekrar eden imgeler, bugün prompt satırlarında yeniden çağrılabilir.
Jung’a göre arketipler hazır karakter kartları değil, psikolojik çekim merkezleridir. Anne, gölge, kahraman, düzenbaz, bilge, kurban, yeniden doğuş gibi motifler kültürden kültüre kıyafet değiştirir ama özde benzer bir enerji taşır. Bu yüzden Kukulkan’ı sadece tüylü yılan tanrısı diye yazmak yüzeysel kalır. Onu gökten inen düzen, bilgi, mevsimsel döngü ve medeniyet kurucu akıl olarak kurarsanız, yapay zekâ artık bir figürü değil, bir ruhsal kuvveti canlandırmaya başlar.
Sıfır nasıl kabul gördü? “Hiçliği” gösteren bir simgenin kullanılmaya başlanması bundan binlerce yıl önce oldu. Günümüzdeki Meksika’da yaşamış olan Maya uygarlığı sıfırı farklı şekillerde kullanmıştı. Onlardan bir süre sonra, Babillilerden etkilenen gökbilimci Klaudyos Batlamyus, kendi sayı sisteminde modern 0’a benzer bir simgeyi yer belirteci olarak kullandı.