Yasa Kimin Kılıcı? İyiliğin Suç, Zulmün Meşru Olduğu Anlar

Yasal olan, doğru olan mıdır?

Bir kapıyı kırıp içeride kilitli kalan çocuğu kurtaran kişi suçlu mudur? Peki bütün izin belgeleri eksiksiz olduğu hâlde insanları açlığa mahkûm eden bürokrat masum mudur? Kaotik iyilik ile hukuki kötülük arasındaki gerilim tam burada doğar: Biri kuralları çiğnerken hayatı savunur, diğeri kurallara sarılarak zulmü görünmez kılar. İlk bakışta seçim kolay görünür. Elbette iyilik! Fakat ahlak, alkışlarla çalışan basit bir pusula değildir. Çünkü herkes kendi isyanına iyilik, rakibinin düzenine kötülük diyebilir.

Hukuk ile adalet aynı şey değildir. Hukuk, toplumun yazılı işletim sistemidir; adalet ise o sistemin hangi amaçla çalışması gerektiğine ilişkin ahlaki ölçüdür. İşletim sistemi bozulabilir, ele geçirilebilir veya insanı yalnızca bir dosya numarasına indirebilir. Kölelik, ayrımcılık ve siyasi baskı tarihin çeşitli dönemlerinde yasaldı. Nürnberg yargılamalarının bıraktığı sert ders şudur: “Emir aldım” sözü, vicdanın sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Yasa davranışı yetkilendirebilir; fakat onu otomatik olarak erdemli yapamaz.

Güçlü Her Yeri Tutamaz: Zayıf Taraf Alanı Nasıl İktidara Dönüştürür?

Güç denince akla çoğunlukla sayı, para, silah, makam veya teknoloji gelir. Oysa toplumsal mücadelelerin en şaşırtıcı dersi şudur: Güçlü olmak, her yerde güçlü olmak değildir. Büyük aktörler geniş kaynaklara sahiptir; fakat bu kaynakları aynı anda bütün alanlara taşıyamaz. Zayıf tarafın fırsatı tam burada doğar. Alanı seçmek, sınırlandırmak ve anlamlandırmak, maddi üstünlüğü bağlamsal bir dezavantaja çevirebilir. Dev bir gemi okyanusta kudretlidir, ancak dar bir kanalda manevra yapmakta zorlanır.

Alan yalnızca coğrafi bir yer değildir. Bir mahalle, meydan veya sınır hattı kadar; mahkeme salonu, sosyal medya platformu, üniversite kampüsü, kültürel semboller ve hatta gündelik dil de mücadele alanıdır. Alanı kontrol eden taraf, kimin konuşacağını, hangi davranışın meşru sayılacağını ve olayların hangi çerçevede yorumlanacağını etkiler. Böylece zayıf aktör, rakibinin toplam kapasitesini yok etmeye çalışmak yerine o kapasitenin nerede ve nasıl kullanılabileceğini belirler.

Ekrana Karşı Kılıç Çekmek: Dijital Çağın Savaşçısı Nasıl Uyanık Kalır?

Modern insan sabah gözlerini açtığında çoğu zaman güne değil, ekrana bakıyor. Henüz kendi zihninin hava durumunu öğrenmeden bildirimlerin sağanağına yakalanıyor. Haberler, kısa videolar, mesajlar ve kişiselleştirilmiş öneriler, dikkati küçük lokmalar hâlinde yutuyor. Üstelik karşımızda kötü niyetli tek bir düşman yok; davranışlarımızı ölçen, zaaflarımızı öğrenen ve bir sonraki dokunuşumuzu tahmin eden sistemler var. Böyle bir çağda savaşçı arketipi yeniden düşünülmeyi hak ediyor. Ancak bu savaşçının kılıcı saldırganlık, zırhı da duygusuzluk değildir. Onun temel gücü uyanıklıktır.

Savaş Alanı Nerede?

Geleneksel anlatılarda savaşçı, sınırları koruyan kişidir. Farkındalık öğretilerinde ise korunması gereken sınır, insanın bilinç alanıdır. Düşünceler, dürtüler ve duygular bu alana sürekli girip çıkar. Savaşçı duruşu, onları zorla susturmak yerine gelişlerini fark eder. Telefonu eline alma dürtüsü belirdiğinde hemen itaat etmez; dürtü ile eylem arasındaki küçücük aralığa yerleşir. Özgürlük tam da bu aralıkta başlar. Çünkü algoritmanın gücü öneri sunmasından değil, önerinin otomatik davranışa dönüşmesinden gelir.

Kafa Karışıklığımız?

I have seen in my life, when I cause somebody’s reality, I am in my peak! When I sit in Samadhi, I am in my peak! I saw the Cosmos bring these two constantly for me. Whole day I am in Samadhi! Whole day I go on causing people’s reality!Understand, whatever brings you to your peak, life will cause that to you. So, don’t allow your cognition to carry so much of vengeance towards you and others. It is vengeance and anger that goes on cognizing life as self-inflicted or outside war. And you are so angry, violent, you don’t even want somebody to pinpoint your violence
Sri Nithyananda Swami

Sevgi yoksa tolerans olmalı.

Sevgi yoksa tolerans olmalı.
Sevgi öğretilmez, önerilmez evet belki özendirilebilir o kadar çünkü insanın elinde olan bi şey değildir, sevmeye sevmemeye zorlanamaz, insan kendine bile başaramaz bunu.
Ama başarılabilecek bi şey var; saygı…
Onu öğretebilir, önerebilir hatta yokluğunu azıcık-minicik  bi an içincik kınayabilirsiniz 🙂

Sevgisiz gösterilen saygı samimi olabilirmi?

 Olur. Avrupanın çoğu yerinde uygulanıyor. İnsan tolerans göstermeyi öğrenebilir, eğitim sistemine dahil edilirse tabi. Bizim küçüklüğümüzde yurttaşlık bilgisi diye bi ders vardı, tam olarak söylediğim şey değilse de bi miktar provası gibiydi
*
Dualite yaratılmaya karar verildiğinde iki temel  canlı tipi oluşturulmuş ve
aynı robotlara program yüklenir gibi onlara ana felsefeleri yüklenmiş:
1.İnsanlar – ana programları: Gittiğiniz yerde başka bir varlık oluşumuyla
karşılaştığınızda onlarla iyi geçinin ve paylaşın!
2.Sürüngenler – ana programları: Gittiğiniz yerde başka bir varlık
oluşumuyla karşılaştığınızda onları yok edin; çünkü bunu yapmazsanız onlar
sizi yok eder! Tabi buradaki insan kelimesinin şu an kendimize verdiğimiz isimle alakası
yok.
*

Sanıyoırum artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacak, alanlar boşalsa çadırlar toplansa bile bişeyler oldu içimizde. Açıkçası ben Başbakanımızın ses tonunun değiştiğini görmeden rahat huzur bulamayacağım, en azından şu an öyle hissediyorum. Fakat malum insanız ve bi yanımız fena halde unutkan ve alışkandır . Diğer yanımız da neyse ki akışkan.
Support Gezi
http://supportgezi.org/?p=5&lang=tr
…özetle, insan olduğumuz unutulmasın. biz işimizde gücümüzde insanlarız. ama artık işimiz gücümüz bu mücadele hak ettiği yere varana dek karşı durmak olacaktır. yoksa insan olmamızın ne anlamı kalır?