Gizli bir mesaj düşünün: Bir aşk mektubu, bir banka şifresi, bir devlet sırrı ya da sadece arkadaşınıza gönderdiğiniz çok kötü bir şaka. Klasik dünyada casus, yeterince becerikliyse mesajı kopyalar, cebine koyar ve kimseye fark ettirmez. Kilidi maymuncukla açar, mektubu okur, zarfı yeniden yapıştırır. Fakat kuantum dünyasında evren bu eski casusluk numarasına biraz alınmış gibidir. Çünkü bazı şeylere bakmak, onları yalnızca görmek değil, değiştirmektir.
Kuantum kriptografinin en büyüleyici fikri burada doğar: Güvenlik, daha karmaşık şifrelerden değil, doğanın temel yasalarından gelir. Yani sistemin gücü, bir bilgisayarın yavaşlığından ya da hackerın uykusuz kalmasından değil; fotonların, ölçümün ve belirsizliğin inatçı karakterinden beslenir. Evren sanki şöyle der: Gizlice dinleyebilirsin, ama iz bırakmadan asla.
