Sonsuz Us

Söylediğim her şey yanlışlanabilir!…

Sitede devam eden bir çok tartışmada, “yokluk varlığın bir başka varlığa göre aldığı durumdan ibarettir, yokluk yoktur, bu insanın zihinsel bir üretimidir” şeklinde sözlerim oldu.

metafizik19 adlı üyenin açtığı “Gerçek manada ölüm var mıdır?” başlıklı tartışmada da bu savımı ileri sürünce, arkadaş önce “kaale almadı” kaale alınca da baktım konu güme gidiyor, ben maddenin “dalga” haline dönüşerek oradan kaçıp, bu konuyu ayrıca tartışmaya açmak istedim.

Evrenin, bir başka deyişle sonsuzluğun bir sınırı olduğunu, o sınırdan sonra yokluğun, yani bir başka deyişle metafizik denilen yokluğun ve boşluğun olduğunu, tanrının da oralarda bir yerlerde eyleştiğini söyleyen bu zihniyetin karşısında, yokluğun olmadığını, evrenin daima varlıktan ibaret olduğunu ortaya sürüşümün nedeni aslında satranç deyimiyle bir “gambit-sav” idi. Bu gambiti bu güne değin kabul eden olmadı. metafizik19 ise tam anlamıyla saçmaladı…

Uzun zamandır fizik ile ilgili bir çalışmam yok. Orta ikinci sınıfta, öğretmenime “ışık bir madde midir?” diye sorduğumda, “bilim bu konuya henüz yanıt veremiyor” diye bir yanıt alınca, tüm iştahımın kapandığı günlerden bu yana, şimdi yazacağım savların mutlak doğru olduğunu da söylemiyorum. Daha geçen 10 yaşındaki oğlumun, öğretmeni ile ilgili sorunlarını konuşurken, oğlumun, “baba, öğretmen dediğin zaten hiç bir soruya doğru dürüst yanıt vermez ki” demesinden sonra, “nasıl yani?” dediğimde, “örneğin geçenlerde ben oksijen patlayıcı bir gaz mıdır, diye sordum, yarım saat konuştuktan sonra bana, anladın mı diye sordu, ben de anladım dedim geçtim. Ama benim sorumu yanıtlamadı, ben istiyordum ki, evet ya da hayır desin, böyle işte” dedi…

Demekki, okullarda hala öğretmenler öğrencilerden geride. Şu bilim dediğin de zaten hiç bir soruya doğru dürüst yanıt vermiyor, özellikle “evet ya da hayır” demiyor, bir dediği bir dediğini tutmuyor!!…:))

Aranızdaki fizikçilerin hoş görüsüne sığınarak, bu konuda hiç birşey bilmediğimi kabul ettiğim bir noktadan konuya geçmeye çalışacağım.
Şimdi;
Maddenin bir yanı genişlemeye, diğer yanı daralmaya eğilimli…
Bu yüzden hayat boşluk kabul etmiyor.
Birinin boşaltmakta olduğu yeri bir başkası dolduruyor.
Bu basit gözlemin, madde için makro düzeyde de mikro düzeyde de aynı eğilimleri içerdiğini düşünüyorum.
Evrendeki her türlü çekimin maddenin boşluk kabul etmeyen özelliğinden kaynaklandığını düşünüyorum.
“İten ve çeken kuvvetler” dediğimiz zaman, iten kuvvet, ittiği kuvvete göre iten iken, kendisinin de bir başka kuvvet tarafından itilen konumunda olduğunu düşünüyorum.
Görelilik kavramının buralardan doğduğunu da söyleyebilirim…

Cam fanus içerisindeki havayı boşaltmak mümkün müdür? Havayı boşalttığımız zaman fanusun içi boş mudur?
(Burada hemen yokluk ile boşluk arasındaki ilişki konusunda bir şeyler söylemeliyim. Yokluk=Boşluk mudur? Daha önce böyle bakıyordum. Şimdi her ikisinin de ayrı şeyler olabileceğini, ama zaman zaman her ikisinin birbirinin bir durumu olduğu anlarda buluşabileceğini düşünüyorum!…)

Havayı boşaltmanın mümkün olduğunu söyleyen fizikçiler var.
Havanın minumum seviyeye ineceğini ama tamamen boşaltılamayacağını söyleyen bir fizikçi de çıktı karşıma ki, ben de daha önce böyle düşünüyordum. Yani havanın (maddenin) seyreltilebileceğini ama tamamen yok edilemeyeceğini, bunu sağladığımızda fanusun duvarlarının birbirine yapışmak için “can atacağını” ve sertliğinden dolayı kırılacağını düşünüyordum.

Ancak diyelim ki fanusun duvarlarının, içerden çeken yer çekimine ve dışardan iten atmosfer basıncına dayanıklı olduğunu kabul edelim (deney yeryüzünde yapıldığı için…) ve havanın tamamen boşaltılabileceğini kabul eden fizikçiye ne diyeceğim?
İşte bu noktada fizik bilgilerimin yetersizliğinden dolayı ben içinde bulunduğum “entropi halimden”, “entalpi haline” mi geri döneyim, yoksa tartışmayı “entropik” düzeyde nasıl sürdürebilirim?

Diyorum ki, siz fanus içinden havayı aldığınızda, fanusun içinde bir duvardan karşı duvara ya da içerinin her bir noktasından karşı noktaya doğru olan çekim nedeniyle belki atomlar belki atom altı parçalar düzeyinde ve belki de henüz ölçemeyeceğimiz düzeyde bir parçacık kopuşması olacaktır ve bu parçacıklar fanus içerisindeki durumu fanusun kırılmaması yönünde dengeleyecektir. Ancak asla içeride bir boşluk oluşmayacaktır.

Fanusun cam olması ve camın katı bir madde olması nedeniyle içerideki kopuşu ve akışı göremiyor ve ölçemiyor oluşumuz, içerinin boş olduğu anlamına gelmez!

Bir zaman bir başka forumda, camın uzun yıllar içerisinde, su gibi aktığını söylemiştim. Bir başka arkadaş da bunun dayanağının, Avrupa’daki bir takım kiliselerin camlarının dip kısımlarındaki kalınlık olduğunu, camın akmadığını savlamıştı.

Bu arkadaşa karşı fotoğrafçılık deneyimlerim sırasında en mükemmel objektiflerin NİKON makinelerinde olduğunu, bunun nedeninin ise Nikon objektiflerin yapımında kullanılan camların işlenmeden önce 200 yıl toprak altında bastırıldığını, camın bu yüzden sıkıştırıldığını, camın akma özelliği olmasaydı bu sıkışmanın da olamayacağını söylemiştim. O tartışma orada kaldı ve o forum kapandı. ( TSF Forum)

Şimdi bazı yazılarda evrenin “sürekli bir akış halinde olduğunu” söyleyen yazılar okuyorum. Bu akış nasıl bir akıştır ve neden akıyor evren? Bence maddenin boşluk tanımazlığından dolayı akıyor!

Maddenin herhangi bir durumunda onun, içine katılabilecek bir başka madde olamaz mı? Katışma ne demektir? Örneğin bir tahtaya çivi çakınca tahtanın hacmi çivinin hacmi oranında genişler mi, yoksa tahtanın molekülleri sıkışır mı? İlk etapta sıkışır sonra genişler mi? (Hani metafizik19 duvarın içinden geçemezsiniz onun kapladığı yere girmezsiniz demiş ya… Böyle anlarda birbirimize girmemiz an meselesi oluyor işte…) Örneğin karbon gazının adım adım sıkıştırılması sonrasında, bu gazın her sıkışmada ayrı bir maddeyi oluşturduğunu okumuştum.

Yani dünden beri “yokluk ve boşluk yoktur” derken, “vardır” diyenler var, karşılaştım onlarla. “Minumum ve maksimum düzeyleri vardır maddenin” diyenler var…
Ben “boşluk mümkündür” diyenlere karşı, bunun bu gün için bir algı sorunu olduğunu ya da ölçme sorunu olduğunu söyleyeceğim.
Aksini savlayanların çekim denen olayın ne olduğunu ve birbirini çeken iki atom arasındaki bağın ne olduğunu soracağım.
Bunu şematize ettiğimde, en basitiyle bozulan bir arabanın bir başka araba tarafından çekilirken arada bir çekme halatı olduğunu düşünürsek, bir atomu çeken diğer bir atomun bu çekim sırasında “kullandığı çekme halatı” nedir?

Çok eskilerde diyalektikte “zıtların birliği” ilkesi nedeniyle maddeye karşı “anti-madde” olabilir mi diye sordum kendime. Ancak bu ilkenin maddenin kendi içerisindeki zıtlardan oluştuğunu gördüm. Ancak maddenin yokluktan var olduğunu söyleyebilecek ve bunu kanıtlayabilecek bir babayiğit var mıdır? Maddenin karşıtının yokluk olduğunu kanıtlayabilecek gerçeklik var mıdır?

Son olarak, metafizik19’a bu savı ileri sürmemin nedeni, onun yokluğu bilebildiğimiz dünya ve uzay içerisinde kanıtlayamayacağı, bilemeyeceğimiz bir yerde(?) bunun var olduğunu söylüyorsa da bunu nereden bildiğini sormak içindi.

Evet, nihayet sorayım şimdi:
1- Yokluk var mıdır yok mudur?
2- Boşluk boş mudur dolu mudur?

Son söz: Ben doluya sığarım, boşluğa sığamam!…