Tupi kabilesinde Brezilyalı kadınlar anadan üryan dolaşır, bundan hiç utanmazlardı. Hatta Avrupalılar Tupi kadınlarına örtünmeleri için giysi verdikleri zaman kadınlar gülüp giysileri reddettiler. insan böylesi rahatsız edici bir şeyi üzerine giyip kendisine neden eziyet eder ki diye düşünüp şaşırdılar.
Erkekler saçlarını kazıtıyor, kadınlarsa uzatıp kırmızı kurdelalarla örüyorlardı. Tupi yerlileri yıkanmayı çok seviyorlardı; ne zaman bir ırmak görseler ırmağa atlayıp birbirilerini yıkamaya başlıyorlardı. günde 12 kez yıkandıkları bile oluyordu.
İki yüz kişinin birlikte yattığı ambara benzer yapılar içinde yaşıyorlardı. Pamuk yataklarını hamak gibi sütunlar arasına asıyorlardı. Avlanmaya gittikleri zaman yataklarını da yanlarında götürür öğle arası ağaçların arasına asıp şekerleme yaparlardı. Her altı ayda bir köy farklı bir yere taşınırdı; çünkü köy sakinleri manzara değişikliğinin onlara iyi geleceğini düşünürlerdi. (Başka bir açıklamaları yoktu, yalnızca hava değişikliğinin onlara iyi geleceğini söylerlerdi)
Bu insanlar öyle düzenli bir yaşam sürüyorlardı ki çoğu yüz yaşına kadar yaşadığı halde hiç birinin saçı ağarmıyordu. Dışarıdan gelen ziyaretçilere çok iyi davranır onlar için en iyi içkilerini sunarlardı.
Tupi erkeklerinin birden çok kadınla evlenmelerine izin veriliyordu; erkekler eşlerinin hepsine aynı oranda bağlıydılar. Bütün ahlak sistemleri iki temel üzerine yükseliyordu: Savaşta sağlamlık ve eşlere karşı sevgi. Kadınlar bu düzenlemeden mutluydu hiç kıskançlık duymuyorlardı. Cinsel ilişki konusunda rahattılar tek yasak yakın akrabalarla sevişmekti.
Tupilerin bu şekilde yaşaması İspanyollar tarafından hayvanca görüldü ve katledildiler.
