Bir kapı gıcırdar, kalbin hızlanır. Telefon geç çalar, terk edildiğini sanırsın. Birinin yüzü asıktır, kesin sana kızmıştır. Zihin, gündelik hayatın mütevazı dedektifi gibi çalışır; ipuçlarını toplar, suçluyu bulur, dosyayı kapatır. Sorun şu: Bu dedektif bazen olağanüstü hızlı, ama fena halde dikkatsizdir. Hatalı pozitif dediğimiz şey tam da budur: Tehlike yokken tehlike görmek, kanıt yokken sonuç üretmek, gölgeyi canavar sanmak.
Bilimde hatalı pozitif, olmayan bir etkinin var sanılmasıdır. Test sonucu hastalık var der, ama hastalık yoktur. Psikolojik yaşamda ise bunun adı çoğu zaman ön yargıdır. Bir insana, bir fikre, bir fırsata ya da kendimize dair erken verilmiş hükümler… Zihin bunları gerçek diye paketler, üstüne de küçük bir mühür basar: Ben bunu biliyorum. Oysa çoğu zaman bildiğimiz şey, yalnızca korkularımızın iyi giydirilmiş halidir.
