Bir sunucunun diskinden gelen o ince tıkırtı, modern insanın mağara duvarındaki kurt gölgesi gibidir. Bir şey yaklaşır: kesinti, bozulma, silinme, unutuluş. Bilişim sistemlerinde yedekleme dediğimiz şey çoğu zaman teknik bir prosedür gibi anlatılır: tam yedek, artımlı yedek, felaket kurtarma, RPO, RTO, bulut replikasyonu. Fakat perdenin arkasında daha eski bir hikâye vardır. İnsan, yok olacağını bilen tek canlılardan biridir; veri ise onun dijital uzantısıdır. Bu yüzden backup, yalnızca dosyaları değil, egoyu da yedekleme girişimidir.
Bir veritabanı çöktüğünde paniklememizin nedeni sadece müşteri kayıtlarının kaybolması değildir. Kaybolan şey süreklilik duygusudur. Sistem yöneticisi konsola bakarken aslında şu soruyla yüzleşir: Dün olan şey bugün yoksa, ben neye güvenebilirim? Disk arızası küçük bir kıyamettir. Yanlışlıkla silinen bir klasör, teknolojik bir memento mori, yani ölümü hatırlatan dijital kafatasıdır. İşte bu yüzden iyi bir yedekleme stratejisi, soğukkanlı mühendislik kadar varoluşsal bir terbiyedir.
