Bir zamanlar duygular, yüz kaslarının titrek diplomasisine, ses tonunun kıvrımlarına ve cümlelerin gölgelerine emanet edilirdi. Şimdi ise bazen bütün bir kırgınlık, utanç, alay, özlem ve pasif agresif volkan patlaması tek bir sarı yüze sıkıştırılıyor. Bir emoji gönderiyoruz ve sanıyoruz ki mesajımız yerine ulaştı. Oysa sembolik etkileşimcilik bize fısıldar: Anlam, gönderilen şeyin içinde değil, insanlar arasındaki yorum oyununda doğar.
George Herbert Mead ve Herbert Blumer’in açtığı yoldan gidersek, toplum dediğimiz şey sabit bir dekor değil, sürekli sahnelenen bir anlam tiyatrosudur. İnsanlar nesnelere, davranışlara ve işaretlere verdikleri anlamlara göre hareket eder. Bu anlamlar da gökten inmez; etkileşim içinde üretilir, pazarlık edilir, cilalanır, bazen de yanlış anlaşılmanın duvarına çarpıp dağılır. Emoji tam da bu yüzden çağımızın en küçük ama en gürültülü sosyolojik laboratuvarıdır.
