Otonom bir araç yağmurlu bir gecede fren mesafesinin yetmediğini hesaplıyor. Önünde iki yaya, yanında bir bisikletli, içinde ise yolcu var. Sensörler milisaniyeler içinde dünyayı geometrik nesnelere indirgerken asıl soru beliriyor: Araç kimi korumalı? Bu, yalnızca bir yazılım hatası ya da donanım kapasitesi meselesi değildir. Direksiyonsuz otomobil, insanlığın binlerce yıldır çözemediği ahlaki çatışmaları kod satırlarına sıkıştırmak zorunda kalan yeni bir filozof makinesidir.
Evrensel kural mı, yerel vicdan mı?
İlk refleks, herkes için tek bir etik standart tasarlamak olabilir. İnsan hayatını en çok koruyan seçenek seçilsin; mesele kapansın. Fakat ahlak, trafik işaretleri kadar evrensel çalışmaz. Bazı kültürler bireyin haklarını dokunulmaz kabul eder; bazıları ise topluluğun zararını azaltmayı daha güçlü bir görev sayar. Bir yerde yaşlıya öncelik vermek saygının gereğiyken, başka bir yerde genç bir insanın gelecekteki yaşam yılları hesapta daha ağır basabilir. Çocuk, yolcu, yaya, kural ihlali yapan sürücü ya da acil görevdeki sağlık çalışanı: Her kategori, farklı toplumlarda farklı sezgiler uyandırır.
