Etiket: mesafe

Veri Çoğalınca Zekâ Neden Körleşir?

21 Eylül 2026

12:43

Bir yorum yaz on Veri Çoğalınca Zekâ Neden Körleşir?

Bilişim

, , , , , ,

Makine öğrenmesinde sık yapılan sezgisel hata şudur: Daha fazla değişken, daha fazla bilgi demektir; daha fazla bilgi de daha iyi tahmin. Kulağa mantıklı gelir. Hatta bir dedektif gibi düşünürsek, olay yerindeki her iz kıymetlidir. Fakat yüksek boyutlu veri dünyasında dedektifin cebine o kadar çok ipucu doldururuz ki, sonunda fail değil, cebin ağırlığı bulunur. İşte boyutluluk laneti tam olarak burada başlar: Değişken sayısı arttıkça problem zenginleşmez, çoğu zaman seyrekleşir, bulanıklaşır ve öğrenilmesi zorlaşır.

Boyut arttıkça uzay şişer

Bir veri noktasını iki değişkenle düşünmek kolaydır: x ve y ekseninde bir nokta. Üç boyutta hâlâ zihnimiz idare eder. Peki ya 100 boyut? 1000 boyut? Burada mesele sadece görselleştirme zorluğu değildir. Asıl sorun, uzayın hacminin patlayıcı biçimde büyümesidir. Bir odaya 10 sandalye koyarsanız dolu görünür. Aynı 10 sandalyeyi bir stadyuma koyarsanız neredeyse boşlukta kaybolurlar. Veri noktaları da yüksek boyutlarda böyle kaybolur: Elinizde çok örnek var sanırsınız ama uzay o kadar büyümüştür ki her nokta yalnız başına kalır.

Asimptot Aşkı: Sonsuza Kadar Yaklaşıp Bir Milim Kavuşamamak

8 Eylül 2026

18:43

Bir yorum yaz on Asimptot Aşkı: Sonsuza Kadar Yaklaşıp Bir Milim Kavuşamamak

Bilim

, , , , , ,

Matematik, çoğu insanın gözünde soğuk bir disiplin gibi durur: cetveller, denklemler, sınav kâğıtları ve yanlış yapılan işlemlerin kırmızı kalemle cezalandırıldığı bir mahkeme. Oysa bazen bir kavram çıkar ve bütün bu resmî havayı dağıtır. Asimptot tam da böyledir: Bir eğrinin sonsuza giderken durmadan yaklaştığı, fakat asla dokunamadığı çizgi. Yani matematiğin en kibar trajedisi. Birbirini gören, tanıyan, yönünü ona göre ayarlayan ama kaderinde kavuşmak olmayan iki varlık.

Asimptotu anlamak için önce şu sahneyi düşünelim: Bir eğri var. Diyelim ki y = 1/x grafiği. x büyüdükçe y küçülür, sıfıra yaklaşır. Yaklaşır, yaklaşır, yaklaşır; fakat sıfır olmaz. Yatay eksen oradadır, sakin ve erişilmez. Eğri ise ona doğru incelir, neredeyse onunla aynı nefesi alır, ama aralarında daima minicik bir fark kalır. İşte bu fark, matematiğin en şiirsel boşluğudur. Çünkü bazen mesafe kilometrelerle değil, sıfıra asla eşitlenmeyen bir limit ile ölçülür.

Altı Tokalaşma Sonra: Dünya Sandığımızdan Daha mı Küçük?

31 Ağustos 2026

22:43

Bir yorum yaz on Altı Tokalaşma Sonra: Dünya Sandığımızdan Daha mı Küçük?

Sosyoloji

, , , , , ,

Bir gün aklınıza şu soru düşsün: Arjantin’de tango yapan bir ayakkabı tamircisiyle, Konya’da sabah çayını içen bir öğretmen arasında kaç insanlık mesafe vardır? İlk bakışta cevap sonsuz gibi gelir. Dünya büyüktür, kalabalıktır, dağınıktır; herkes kendi mahallesinin, mesleğinin, dilinin ve gündelik kaygılarının içinde yaşar. Fakat küçük dünya deneyi bize şunu fısıldar: Belki de insanlık dediğimiz devasa kalabalık, sandığımız kadar parçalı değil. Belki hepimiz görünmez iplerle birbirimizin kapısına bağlıyız.

1960’larda sosyal psikolog Stanley Milgram, bugün artık popüler kültürün de diline yerleşmiş olan küçük dünya fikrini test etmeye çalıştı. Deneyin özü basitti: Rastgele seçilen kişilerden, tanımadıkları bir hedef kişiye bir mektubu ulaştırmaları istendi. Kural şuydu: Mektubu doğrudan hedefe değil, hedefe daha yakın olabileceğini düşündükleri bir tanıdıklarına göndereceklerdi. Sonuç şaşırtıcıydı. Ulaşan mektuplar, ortalama olarak yaklaşık altı aracı kişi üzerinden hedefe varıyordu. Buradan doğan meşhur ifade şudur: Herhangi iki insan arasında altı derecelik ayrılık vardır.

Dolanık Kalpler: Uzakta Olan Biri Neden İçimizde Hâlâ Konuşur?

9 Temmuz 2026

12:33

Bir yorum yaz on Dolanık Kalpler: Uzakta Olan Biri Neden İçimizde Hâlâ Konuşur?

Bilim

, , , , , ,

Kuantum dolanıklık, fiziğin en şairane ama en yanlış anlaşılmaya açık kavramlarından biridir. İki parçacık bir zamanlar ortak bir kuantum durumunu paylaştığında, aralarına galaksiler girse bile ölçümleri arasında şaşırtıcı bir bağıntı görülür. Birinin durumu ölçüldüğünde, diğerinin sonucu sanki kozmik bir fısıltıyla belirlenmiş gibi görünür. Einstein’ın buna “uzaktan hayaletimsi etki” demesi boşuna değildi. Fakat burada ilk frenimizi çekelim: Dolanıklık, ışık hızından hızlı mesaj göndermek değildir. Evren, romantik ama disiplinsiz bir telgraf hattı kurmaz. Yine de bu kavram, sosyal bağları düşünmek için güçlü bir metafor sunar.

Bir insanla uzun süre aynı evde, aynı şehirde, aynı acıda ya da aynı sevinçte bulunursanız, aranızda görünmeyen bir düzen oluşur. Söz dağarcığınız benzeşir, tepkileriniz senkronize olur, susuşlarınız bile anlam taşır. Sonra yollar ayrılır: biri Berlin’e gider, biri İzmir’de kalır; biri gece vardiyasında çalışır, diğeri sabah güneşiyle uyanır. Ama bir şarkı çalar ve aniden öteki insan zihninizde belirir. Telefonu elinize alırsınız; tam o sırada mesaj gelir. Bu, fiziksel anlamda kuantum dolanıklık değildir. Ama psikolojik ve sosyolojik anlamda ortak geçmişin kurduğu bir “bağıntı alanı”dır.