İnsan zihni planlara âşıktır. Sabah ne yapacağını, rakibinin nasıl davranacağını, yatırımın nereye gideceğini ve hayatın beş yıl sonra hangi biçimi alacağını bilmek ister. Bir nedenin belirli bir sonuç doğuracağına inanmak güven verir. Ne var ki dünya, hazırladığımız senaryoları okumadan sahneye çıkan doğaçlama bir oyuncudur. Olasılıksal sistemlerin yükselişi tam da bu noktada sessiz bir devrim yaratıyor: Geleceği tek bir hikâye olarak tahmin etmek yerine, mümkün gelecekleri ağırlıklarıyla birlikte değerlendiriyor.
Deterministik düşünme, kabaca şu mantıkla çalışır: Eğer A gerçekleşirse B olur; ardından C gelir ve hedefe ulaşılır. Satranç oyuncusu on hamlelik bir varyant kurar, yönetici yıllık plan hazırlar, öğrenci sınavda çıkacağına inandığı konulara yoğunlaşır. Fakat rakip beklenmedik bir hamle yaptığında, piyasa yön değiştirdiğinde veya sınav soruları şaşırttığında planın görkemli mimarisi iskambil kâğıtları gibi çöker. Sorun plan yapmak değildir; plana, gerçekliğin kendisinden daha fazla inanmak tehlikelidir.
