Bir veritabanının karanlık raflarında milyonlarca insan yan yana durur: kullanıcı adları, e-postalar, parolaların izleri, son giriş tarihleri. Dışarıdan bakınca bu manzara modern çağın nüfus defteri gibidir. Fakat burada küçük, neredeyse şiirsel bir teknik ayrıntı vardır: kriptografik tuzlama. Aynı şifreyi kullanan iki insanın bile sistemde farklı görünmesini sağlar. Yani “123456” gibi trajikomik bir ortak kader bile, rastgele eklenen bir tuz sayesinde bambaşka izlere dönüşür.
Teknik olarak tuzlama basittir: Parola doğrudan saklanmaz; önce rastgele bir veri parçasıyla, yani tuzla birleştirilir, sonra hash fonksiyonundan geçirilir. Böylece aynı parola, farklı tuzlarla farklı sonuçlar üretir. Bir saldırgan veritabanını ele geçirse bile, herkesin aynı parolaya sahip olduğunu kolayca anlayamaz. Toplu kırma saldırıları zorlaşır, hazır tabloların gücü azalır, kimliklerin çıplak benzerliği perdelenir.
Basit bir tanım yapmak gerekir ise veri madenciliği, büyük ölçekli veriler arasından bilgiye ulaşma, bilgiyi madenleme işidir. Ya da bir anlamda büyük veri yığınları içerisinden gelecek ile ilgili tahminde bulunabilmemizi sağlayabilecek bağıntıların bilgisayar programı kullanarak aranmasıdır. Veri madenciliği deyimi yanlış kullanılan bir deyim olabileceğinden buna eş değer başka kullanımlar da literatüre geçmiştir. Veritabanlarında bilgi madenciliği (knowledge mining from databases), Bilgi çıkarımı(knowledge extraction), data/pattern anaysis (veri ve örüntü analizi), veri arkeolojisi gibi.