Bir sabah uyanıyorsun ve doktor sana sakin bir sesle şöyle diyor: Biyolojik beynindeki tüm bağlantılar, anılar, alışkanlıklar, korkular, çocukluk kokuların, eski sevgilinin mesajlarını hâlâ neden sildiğini bilmeyen o küçük iç sesin; hepsi başarıyla bir silikon çipe aktarıldı. Karşında duran dijital varlık senin gibi konuşuyor, senin gibi gülüyor, annenin yaptığı dolmanın içine neden limon sıktığını bile hatırlıyor. Peki bu varlık gerçekten sen misin, yoksa seni senden daha iyi taklit eden parlak bir hayalet mi?
Zihin yükleme meselesi, bilimkurgu dekoru giymiş kadim bir felsefe sorusudur: Ben kimim? Bedenim mi, anılarım mı, sürekliliğim mi, yoksa bütün bunların içinden bakan o tarif edilemez tanıklık mı? Eğer ben yalnızca bilgi örüntülerimden ibaretsem, beynimdeki nöral bağlantıların silikon üzerinde yeniden kurulması benim devamım sayılabilir. Ama burada kurnaz bir ejderha kapıda bekler: Kopya ile devam aynı şey midir?
