Kategori: Genel

Tek başınalıkta masumiyet vardır derdi Krishnamurti. Osho’da benzer şeyler söylemişti. Tek başımayım, sessiz bir bekar evinde, sabaha dek o sorumsuzluğu içime çekmek üzere. Maalesef burası da sessiz değil. Hatta hiç olmadığı kadar şamata dolu. Ağlayan çocuklar, ne dediği belli olmayan bir delinin naraları, bagaja iki kolon atmış, hırpani genç magandaların acı dolu, ciyaklayan melankolik şarkıları, onlara inat vızıldayan litrelik meyve suyu kapağı, köşebaşında saati umursamayan hafriyat çalışmaları, vb. Her şey seferber olup tekbaşınalığımı katletmek üzere hareket halinde.

Tek başınalık deyince aklıma çocukluğumun çizgi filmi “red kit” ya da orjinal ismiyle Lucy Lou gelir, kendi kendisini iyileştiren “rambo” gelir, barbar “conan” gelir, en uç noktada “terminaor” gelir. İkinci filmde onu da duygusal hale getirdiler. Hatta o kadar duygusal oldu ki filmin sonunda kendisini eriterek yok etti. Duygular bir makinayı bile yok ederken insanoğlu nasıl hala hayatta kalabiliyor? Evrenin en bilinmez sorusu bu olsa gerek. İnsanoğluna verilmiş en ölümcül lanet bu. Bunca soruna rağmen onu hayatta tutan ego mu?, kişisel önemliliği mi?, Her ne haltsa onun ne olduğunu bilen birisi var mı? Eğer varsa onu yok etme yollarıyla birlikte paylaşırsa sevinirim. Bu sayede, belki biz de kendimizi eriterek bütün saçmalıklardan kurtulabiliriz…