İnterneti uzun süre dünyanın en büyük kütüphanesi diye övdük. Bu benzetme başlangıçta makuldü: Arama motorları katalog, siteler raf, bağlantılar da kitapların arasına bırakılmış ayraçlar gibiydi. Fakat bugün internete yalnızca bilgi almak için girdiğimizi söylemek, İstanbul’a ansiklopedi okumaya gittiğimizi iddia etmek kadar tuhaf. Burada dolaşıyor, karşılaşıyor, tartışıyor, âşık oluyor, çalışıyor, alışveriş yapıyor, gösteriş yapıyor ve bazen kayboluyoruz. İnternet artık bir bilgi deposundan çok, uyumayan ve sürekli yeniden inşa edilen bir şehirdir.
Kütüphanenin sessizliği vardır; şehrin ise uğultusu. Kütüphanede aradığınız kitabı bulmaya çalışırsınız, şehirde ne aradığınızı bilmeden başınıza bir şey gelmesini beklersiniz. Bir videoya bakmak için açtığınız telefonun sizi eski bir arkadaşın düğününe, uzak bir ülkedeki protestoya ve hiç ihtiyacınız olmayan bir kahve öğütücüsüne götürmesi bundandır. Dijital şehir, niyetlerimizi aşan karşılaşmalar üretir. Deneyimin gücü de tehlikesi de burada yatar: Yolu biz seçtiğimizi sanırken kavşakları başkaları tasarlar.
