Yazılım dünyasının en sade ama en acımasız derslerinden biri şudur: Büyük sistemler, küçük varsayımların mezarlığıdır. Bir ödeme altyapısı çöktüğünde, çoğu zaman suçlu görkemli mimari değil; beklenmeyen bir null değer, taşan bir kuyruk, yanlış yuvarlanan bir fiyat ya da sessizce büyüyen bir zaman aşımıdır. Hayat da bundan daha nazik değildir. Evlenmeden önce sabrı, şirket kurmadan önce nakit akışını, sahneye çıkmadan önce nefesi, savaşa girmeden önce ayakkabının bağcığını sınar. Büyük adım atmadan önce en küçük parçanın stres altında nasıl davrandığını görmek, hem yazılım mühendisliğinin hem de bilgece yaşamanın ortak disiplinidir.
Küçük Parça, Büyük Hakikat
Unit test denen şey, dışarıdan bakınca biraz sıkıcı görünür: Bir fonksiyon yazarsın, sonra onun beklenen çıktıyı verip vermediğini kontrol edersin. Fakat bu küçük ritüelin arkasında ciddi bir felsefe vardır. Sistemin tamamına güvenmek istiyorsan, önce onun atomlarına güvenmelisin. Çünkü atomlar ihanet ederse galaksiler romantik görünse de işe yaramaz. Bir hesaplama modülü yoğun veri altında sapıtıyorsa, üzerine kurduğun gösterişli arayüz sadece pahalı bir tiyatro dekorudur.