Bir eğrelti otuna dikkatle bakın: Yaprağın bütünü, küçük yaprakçıkların içinde yeniden belirir; küçük yaprakçıkların kıvrımlarında da aynı düzen fısıldar. Sanki bitki, kendini defalarca kopyalayan sabırlı bir hattat gibi çalışmıştır. Fraktalların büyüsü tam burada başlar: Doğa, çoğu zaman cetvelle çizilmiş düzgün şekiller üretmez; onun dili pürüzlü, kıvrımlı, tekrar eden ve şaşırtıcı biçimde ekonomiktir.
Klasik geometri bize üçgenleri, kareleri, daireleri öğretir. Bunlar zihnin temiz masasında parlayan ideal varlıklardır. Fakat bir bulutu hangi geometrik şekle benzetirsiniz? Dağı koniye, yıldırımı düz çizgiye, akciğeri basit bir torbaya indirgemek, gerçekliğin coşkusunu makaslamak olur. Fraktal geometri, işte bu makası bırakıp doğanın kırışıklıklarını ciddiye alır. Benoit Mandelbrot’un ünlü sorusu bunu harika özetler: İngiltere kıyı şeridinin uzunluğu nedir? Cevap, kullandığınız cetvelin uzunluğuna bağlıdır. Daha küçük bir cetvel seçtikçe daha fazla girinti çıkıntı yakalarsınız; uzunluk artar, hatta kavramsal olarak sonsuza doğru kaçar.