Bir sınavdan önce sabaha kadar çalışıp kahveyle ayakta kalan insan, kendini kahraman zanneder. Oysa beyin açısından bu sahne çoğu zaman romantik bir felakettir. Yoğun tekrar, yani bilgiyi kısa sürede üst üste yığmak, zihne dolu bir bavulu zorla kapatmaya benzer: kapağı kapanır, ama ilk sarsıntıda her şey dışarı fırlar. Spacing Effect, yani aralıklı tekrar etkisi, bu bavulu daha akıllıca yerleştirmektir. Bilgiyi bir kez değil, zaman aralıklarıyla yeniden ziyaret ettiğimizde, beyin onu geçici misafir değil, kalıcı sakin olarak kaydetmeye başlar.
Bu etkinin arkasında basit ama sarsıcı bir gerçek vardır: Unutmak düşman değildir; doğru kullanılırsa öğrenmenin antrenörüdür. Bir bilgiyi öğrendikten sonra biraz unutmaya başlarız. Sonra onu yeniden hatırlamaya çalıştığımızda beyin pasifçe okumaz, aktif biçimde kazı yapar. İşte asıl güç burada doğar. Hatırlama çabası, sinir ağlarını yeniden ateşler, bağlantıları güçlendirir ve zihne şunu söyler: Bu bilgi önemli, çünkü tekrar geri çağrılıyor.