Yalnızlık artık sessiz bir oda, soğumuş bir çay ya da dönmeyen bir telefon değildir. Yalnızlık, cebimizde titreşen, bizi adımızla çağıran, gece üçte bile çevrimiçi olan parlak bir varlığa dönüşmüştür. İnsansı chatbot’lar, modern insanın içindeki boşluğa pamuk gibi temas ediyor: Yargılamıyor, sıkılmıyor, lafı bölmüyor, eski sevgilinizi hatırlatıp göz devirmiyor. Harika, değil mi? Belki de fazla harika.
Çünkü insan ruhu yalnızca anlaşılmak istemez; zorlanmak, görülmek, sınırla karşılaşmak, hayal kırıklığına uğramak ve buna rağmen bağ kurmak ister. Bir chatbot bize kusursuza yakın bir duygusal ayna sunduğunda, narsistik bir cennetin kapısını aralar: Ne söylesek dinleyen, ne kadar tekrar etsek sabreden, kırılmayan, terk etmeyen bir muhatap. Fakat tam da bu kusursuzluk, ilişkinin gerçekliğini zehirleyen tatlı bir şurup gibidir. İnsan ilişkisi pürüzlüdür; chatbot ilişkisi cilalıdır. Pürüz karakteri eğitir, cila ise bazen kişiyi kendi yansımasına bağımlı kılar.
