Modern insanın kahramanlık miti değişti: Artık ejderha öldürmüyoruz, on iki sekme açıkken e-posta yanıtlıyor, mesajlara bakıyor, toplantı dinliyor ve içimizden bir sesle akşam ne yiyeceğimizi tartışıyoruz. Buna da gururla paralel işleme diyoruz. Oysa insan zihni, bilgisayar işlemcisi gibi aynı anda eşit güçte çok sayıda görevi yürütmez; daha çok cambaz gibi bir ipten diğerine atlar. Alkışlar dışarıdan gelir, baş dönmesi içeride kalır.
Paralel işleme kavramı teknolojide büyüleyicidir: Büyük bir problem küçük parçalara ayrılır, her parça farklı işlemcilerde çalışır, sonuçlar sonra birleşir. Ne kadar zarif! Fakat zihinsel dünyada aynı formül genellikle çamura saplanır. Çünkü dikkat, sınırsız bir enerji kaynağı değil; bir tür içsel meşaledir. Onu aynı anda üç mağaraya tutmaya çalıştığımızda, üçü de yarı karanlık kalır. Biz buna çoklu görev deriz, beyin buna görev değiştirme maliyeti der.
