Şöyle düşünün: Elinizdeki telefon ekranı iki boyutludur, ama üzerinde üç boyutlu bir oyun dünyasında koşar, zıplar, düşer ve bazen de ejderhaya yem olursunuz. Peki ya bizim evrenimiz de benzer biçimde çalışıyorsa? Ya derinlik dediğimiz şey, kozmik bir ekranın ustaca ürettiği bir yanılsamaysa? Kuantum holografisi ya da daha teknik adıyla holografik ilke, tam da bu baş döndürücü ihtimali masaya koyar: Üç boyutlu evrenimizde olup biten her şey, aslında iki boyutlu bir sınır yüzeyinde kodlanmış bilgiyle açıklanabilir.
Bu fikir kulağa bilimden çok mistik bir gece sohbeti gibi gelebilir. Fakat kökeni oldukça sağlam fizik problemlerine dayanır. Hikâye kara deliklerle başlar. Kara delikler, maddeyi, ışığı ve özgüvenimizi yutan kozmik canavarlardır. Fakat 1970’lerde Jacob Bekenstein ve Stephen Hawking, kara deliklerin entropisinin yani bilgi içeriğinin hacimleriyle değil, olay ufuklarının alanıyla orantılı olduğunu gösterdi. Bu çok tuhaftı. Normalde bir kutudaki bilginin kutunun hacmiyle artmasını beklersiniz. Ama kara delik diyordu ki: Hayır, önemli olan içim değil, yüzeyim.
