Bir satranç oyuncusu açılışta taşlarını ilerletirken yalnızca hamle yapmaz; yüzyılların biriktirdiği düşünceyi masaya çağırır. Sicilya Savunması, İspanyol Açılışı ya da Şah Gambiti, geçmiş oyunlardan süzülmüş devasa karar ağaçlarıdır. Her dal, daha önce sorulmuş bir soruya verilen cevabı temsil eder. Fakat bütün kitapların sustuğu, veri tabanlarının seyrekleştiği ve yorumların çatallaştığı bir an gelir. Oyuncular buna genellikle “teoriden çıkmak” der. Asıl oyun da belki tam orada başlar.
Haritanın bittiği yerde
Açılış teorisi, bilinmeyeni ortadan kaldırmaz; onu erteler. Ezberlenmiş diziler oyuncuya güvenli bir koridor sunar, fakat koridorun sonunda tek bir kapı yoktur. Onlarca olası konum, plan ve risk belirir. Karar ağacı açısından mesele nettir: Muhtemel hamleleri üret, sonuçları değerlendir, kötü dalları buda ve en yüksek başarı beklentisine sahip seçeneği uygula. Ne var ki gerçek oyunlarda ağacın tamamını hesaplamak mümkün değildir. Zaman sınırlıdır, dallanma patlayıcıdır ve konumsal değerler kesin sayılara kolayca dönüşmez.
