Bir krallığın bütün haritalarını, tapu kayıtlarını, mektuplarını, sırlarını, borçlarını, aşklarını ve suçlarını tek bir odada topladığınızı düşünün. Kapıda da tek bir muhafız var. Muhafızın adı bazen devlet, bazen şirket, bazen platform, bazen de masum görünen bir bulut hizmeti. İşte merkezi veritabanı dediğimiz şey, teknik bir tercih olmanın çok ötesinde, modern çağın dijital taht odasıdır.
Elbette merkezi veritabanları şeytan icadı değildir. Hızlıdır, yönetimi kolaydır, standart üretir, yedekleme planları nettir, erişim politikaları düzenlenebilir. Bir hastanenin hasta kayıtlarını, bir bankanın hesap hareketlerini ya da bir belediyenin altyapı verilerini dağınık defterlerde tutmasını istemeyiz. Sorun merkezileşmenin kendisi değil; merkezin kendini evrenin göbeği sanmaya başlamasıdır. Teknik mimari, bir süre sonra politik karakter kazanır. Tek sunucu varsa, tek kapı vardır. Tek kapı varsa, anahtarı tutan kişi ya da kurum kaçınılmaz biçimde büyür.
