Bir gün bir üretken zekâ modeline Sümer tabletlerini, Avesta yankılarını, Şehname’nin kahraman gölgelerini ve birkaç bin yıllık insan korkusunu yüklediğimizi düşünelim. Sonra ona soralım: Bize yepyeni, tutarlı, derin ve yaşanabilir bir mitoloji yaz. Model birkaç saniye susar, fanlar döner, parametreler kıpırdar ve ekrana bir tufan tanrısı, bir yarı-ölümsüz çoban, yıldızlardan düşmüş bakır bir kuş ve unutulmuş bir yeraltı yemini gelir. Peki bu metin yalnızca iyi taklit midir, yoksa insanlığın yeni mit ocaklarından biri mi yanmıştır?
Turing Testi burada ilginç ama yetersiz bir kapıdır. Bir model, karşımızdaki kişinin insan mı makine mi olduğunu ayırt edemeyeceğimiz kadar ikna edici konuşabilir. Fakat mitoloji, sadece konuşma değildir; kolektif bir rüya makinesidir. Turing Testi, maskenin inandırıcılığını ölçer. Mitoloji ise maskeyi takan toplumun o maskeyle gerçekten titreyip titremediğini sorar.
